Mokry grudzień

No kto to widział, żeby w grudniu padał deszcz?! Żeby chociaż śnieg… Ale nie, deszcz. W południe dzisiaj było już tak ciemno, że trzeba było lampy pozapalać. Jak bardzo śnieżna zima nie byłaby ładna, to taki mokry jej przedsmak mnie po prostu dobija.

Ostatnio jakoś ciężko ze znalezieniem czasu na pisanie. Ani tutaj, ani w dzieciowisku nic nowego nie przybyło. Może jutro uda mi się coś tam skrobnąć. Powodów zaniedbań jest kilka, ale jednym to się wręcz pochwalę. Jakiś miesiąc temu otrzymałam propozycję pisania płatnych artykułów dla serwisu naszemaluchy.pl. Skontaktował się ze mną jeden z właścicieli pisząc, że trafił na dzieciowisko i bardzo mu się spodobały moje wpisy i czy w związku z tym nie zechciałabym pisać też dla nich. Między Bogiem a prawdą pieniędzy z tego dużych, ani nawet średnich nie ma, ale myślę, że jest to świetna okazja do zaistnienia w sieci na szerszym polu, no i do cv się kiedyś może przydać :) Generalnie same plusy – pisać lubię, do tego jest okazja trochę na tym zarobić, no i zdobyć kawałek nowego doświadczenia. I chyba nie muszę dodawać, że mile połechtało to moją dumę – ktoś czyta te moje blogi… :)

Za tydzień będziemy świętować Michowe dwa lata. W sumie to Michu już zaczął zgarniać profity z tej okazji w ubiegły weekend. Otrzymał między innymi bardzo pomysłową i oryginalną rzecz od Mariusza siostry – ikonę św. Mikołaja, wykonaną specjalnie na zamówienie w pracowni poznańskiego ikonopisarza. Niestety, nie napiszę Wam teraz, jak się ów artysta nazywa, bo nie pamiętam, a że jest noc późna i dziecię już śpi, to nie mogę sprawdzić na odwrocie ikony (wisi u Mikołaja w pokoju). W każdym razie patron zawisł w kąciku z innymi świątkami dla Micha i ma za zadanie chronić, bronić i pilnować :) A sama ikona przepiękna. Jak nie zapomnę, to kiedyś umieszczę jej zdjęcie.

W najbliższą sobotę jedziemy do Głuchowa, świętować w kolejnym gronie urodziny Miśka. Będą też Szczeciniacy :)

Postanowiliśmy z Mariuszem nie czekać do nowego roku z kupnem łóżka dla Mikołaja. Doszliśmy do wniosku, że Michu już bardzo ładnie się przestawił do spania „na wolności” w otwartym łóżeczku, więc nie ma go co na siłę w nim dalej trzymać. Myślę, że da sobie świetnie radę w łóżku. Oglądaliśmy dziś kilka w Ikei, za bardzo rozsądne pieniądze. Mnie się podobały bardzo, Mariusz nie był przekonany, ale jak nic innego nie znajdzie, to pewnie któreś z nich kupimy. Jak na razie, to do nowego łóżka Mikołaj ma narzutę – taką z ikei, z żabą :)

Dziś od piątej rano przyszło mi stać w kolejce w Promyku Słońca celem rejestracji Miśka do dr Kwapisz na styczeń. Udało się na 14 stycznia. Do rejestracji dopchałam się o wpół dziewiątej. I tu po raz kolejny pieśń pochwalna w stronę iPhone’a – trzy godziny ogonkowania minęły całkiem znośnie dzięki ściągniętym nań gierkom :)

Odnośnie lekarzy, to dziś miałam dzień „rejestracyjny” :) Zapisałam Micha do dentysty, siebie do dentysty, Micha do laryngologa (żeby sprawdził mu te zatoki, co to na rezonansie wyszło, że miał stan zapalny) oraz siebie do laryngologa (celem sprawdzenia całego otworu gębowego i wypisania zaświadczenia, że nie ma przeciwwskazań do pracy w zawodzie logopedy – innej wersji nie przyjmuję do wiadomości). Dentyści są na grudzień, a laryngolog na styczeń (idziemy z Michem do tego samego – dr Gawron w Medicusie). Zostało mi jeszcze tylko umówienie się z fryzjerem :)

Jeśli chodzi o zdrówko, to ja prawie zdrowa, Mariusz jeszcze kaszle, a Michu… Michu niby też już był zdrowy, a dziś znowu zaczął kichać, kaszleć i cieknie mu z nosa. Brak słów.

Tyle na dziś. Kończę, bo spać mi się chce straszliwie. A, nie, muszę jeszcze coś dopisać na koniec – pani psycholog w ubiegłą środę powiedziała, że Mikołaj już nie potrzebuje terapii i może go w związku z tym z niej wypisać :) Dodała też, że zawsze, gdy będę chciała się poradzić, czy coś mnie zaniepokoi, to możemy się umówić na jakąś pojedyncza wizytę, ale ogólnie to terapia skończona :) Postanowiłyśmy tylko, że spotkamy się w styczniu, żeby po skończeniu dwóch lat przebadała Miśka jakąś skalą. Tak więc mamy kolejny dzień wolny! Coraz lepiej. Marzę jeszcze tylko o tym, że dr Kwapisz wypisze nas z rehabilitacji w końcu. To już będzie szczyt radości! Jakby nie patrzeć, w grudniu właśnie mija półtora roku rehabilitowania Micha w Promyku. Szmat czasu…

No, to teraz już naprawdę koniec. Pozdrawiam Was, ciule… czule znaczy się ;)

Frustracje pacjenta polskiej służby zdrowia czyli jak szybko wykończyć się nerwowo albo umrzeć czekając na swoją kolejkę

Każdy kontakt ze służbą zdrowia kończy się u mnie nie lada wkurwieniem. Tak, brzydko piszę, ale to mój blog i pisać mi wolno nawet nieparlamentarnie. Jak komuś przeszkadza, niech nie czyta. A dzieci przepraszam. Zresztą wątpliwe, by dziecię jakieś czytało moje wypociny…

Wracając do wkurwienia… Od urodzenia Micha kontakt z lekarzami jest na porządku dziennym. Nie ma miesiąca, który byłby wolny od chociaż jednej wizyty (nie licząc tych rehabilitacyjnych w Promyku Słońca, do którego chodzimy trzy razy w tygodniu). Zawsze coś – neurolog, kardiolog, okulista, pediatra, lekarz rehabilitacji, ortopeda, strutypierduty… i tak w kółko. Obecnie poszukujemy endokrynologa. Mamy skierowanie od lekarza POZ, więc cóż, może się uda na nfz? Po dwóch tygodniach dodzwaniania się do szpitala na Wrońskiego (a to zajęte, a to nikt nie odbiera, a to nie wiem co…) wreszcie ktoś podnosi słuchawkę i co słyszę? – termin na 3 listopada… Co mam zrobić? Rejestruję Miśka, ale jednocześnie szukam dalej, może coś prywatnie? Znalazłam dobre opinie o jednym doktorze – niestety nie przyjmuje prywatnie (aż dziwne), a przez przychodnię kolejki takie jak na Wrońskiego. Pytam pediatry czy może kogoś prywatnie polecić. Dr Barg z Onkomedu. Dzwonię. Termin – 10 września. Rejestruję Miśka. Zawsze to dwa miechy wcześniej. Ale szukam dalej. Google – dr Barg przyjmuje jeszcze w Medicoverze. Dzwonię. Po milionie informacji od automatu typu: jak chcesz porozmawiać z satanistą naciśnij 666, w końcu udaje mi się połączyć z rejestracją. Termin – 28 lipca. No, to już całkiem nieźle. Póki co, sprawa nie wydaje się super paląca, więc dwa miesiące możemy poczekać. Rejestruję Miśka. To już trzecie miejsce. Zastanawiam się, czy odwołać w Onkomedzie, ale myślę sobie, że nie, że zostawię, odwołam po wizycie w Medicoverze. No i miałam rację. Po dwóch godzinach telefon. Medicover bardzo przeprasza, ale dr Barg nie przyjmuje pacjentów prywatnych, jedynie tych, którzy mają wykupiony abonament ubezpieczenia zdrowotnego. Ręce opadają. Podobnie zresztą było z ortopedą – najlbliższy termin, gdy pytałam o to w marcu – sierpień, więc jak Michu zacznie dobrze chodzić to i tak będzie trzeba iść prywatnie. To jakieś kpiny. Pomijam fakt, że 4 maja, pierwszego dnia rejestracji na terminy czerwcowe w Promyku Słońca, stałam od wpół do szóstej rano w kolejce, żeby się załapać na wizytę w czerwcu u dr Kwapisz. Stałam tylko trzy godziny w sumie, bo o wpół dziewiątej dotarłam do rejestracji (czynna od 7). Ale jak wychodziłam to kolejka ciągnęła się w dół po schodach jeszcze. A ci, co w ogóle byli na samym początku tej długiej kolejki stali tam już od wieczora dnia poprzedniego. Zresztą, co tu gadać, ja stałam od wpół szóstej, w związku z czym udało mi się tylko zapisać do dr Kwapisz i raz w tygodniu na Bobathy. Mimo że jesteśmy tzw. ośrodkowi, i mamy zlecone Bobathy dwa razy w tygodniu. Nasza terapeutka wyjeżdża na cały czerwiec na kurs, w związku z czym musieliśmy się na ten miesiąc zapisać do kogoś innego. No ale na ile się to udało, sami widzicie.

I powiedzcie – jak tu nie przeklinać? Jak się nie wkurzać? Ręce opadają po prostu.

Obliczyłam składkę w Medicoverze, można to zrobić na stronie. Niestety, nie można zapisać samego dzieciaka, musi być też rodzic jeden. W każdym razie przy ubezpieczeniu zupełnie podstawowym dla dorosłego (internista bez ograniczeń, ginekolog b.o., podstawowe badania krwi i coś tam jeszcze) oraz full wypas ubezpieczenie dla Miśka (z wszelkimi konsultacjami specjalistycznymi i badaniami typu rezonanse i tak dalej) wychodzi jakieś 310-330 zł miesięcznie. Wydaje się trochę drogo. Chociaż, jak pomyślę, że i tak miesięcznie wydajemy sporą kasę na leczenie poza nfz, plus wydzwanianie po przychodniach i googlanie do kogo pójść, to zaczynam rozumieć ten cennik. Może można znaleźć coś tańszego, sprawdziłam parę ofert, ale Medicover wydaje się najsensowniejszy. Może kiedyś… Generalnie masakra. Najgorsze, że i tak trzeba płacić ubezpieczenie zdrowotne państwowe. Dziady parszywe!

Z innej beczki – Misiek zaczął chodzić prowadzany za ręce (16 maja 2009). Za sprawą mamy Mariusza. Po pierwszych wzruszeniach i radościach okazało się, że mamy zakaz prowadzania, bo Micha nogi nie przygotowane do chodzenia do przodu zupełnie. Lewą tak strasznie koślawi, że jak terapeutka zobaczyła to się za głowę złapała. Zabroniła prowadzać, bo robimy krecią robotę – to, co udało się nam wspólnymi siłami u Miśka przez ostatnie miesiące naprawić jeśli chodzi o stopy, przez prowadzanie spartaczymy z powrotem. Bo przy meblach chodząc i stając to Miś już naprawdę dobrze stawia stopy. No a jak go zaczniemy teraz ciągać w przód, to wrócimy do stanu sprzed rehabilitacji, dodatkowo psując coś tam w miednicy i kręgosłupie. Szkoda. Miśkowi bardzo spodobał się chodzenie za ręce i jak mu się przypomni, to tak z raz dziennie bierze mnie za rękę i pokazuje, że chce iść. Nie zawsze uda się odwrócić uwagę. Czasem, przyznaję, że go prowadzę. Chociaż i tak myślę, że najważniejsze w tym wszystkim jest to, że Michu się przełamał i przestał się bać zrobić krok. Miejmy nadzieję, że reszta przyjdzie z czasem. Zasada jest taka, że Michu ma najpierw stanąć pewnie na obydwu stopach, stanąć samodzielnie, i zacząć robić samodzielnie kroki do przodu. Choć jeden. I wtedy można mu pomóc. Do tego czasu – zakaz prowadzania. Nie jest lekko.

Michu się rozgaduje poza tym. Do „mama”, „tata”, „baba”, „ne” (nie) od wczoraj (19 maja 2009) dołączyć można „koko”. Nie bezmyślnie. Pytany „Jak robi kurka?” odpowiada „koko” :) Wypas po prostu. W ogóle to ciągle obserwuję i nadziwić się nie mogę, jak taka prosta rzecz jak pochwała i bicie brawo motywuje dzieciaka. Widzę po Michu, że gdy pochwalę jakąś jego czynność i w dodatku dorzucę brawa, to zaraz piętnaście razy powtórzy oczekując na ciąg dalszy braw. Czasem to się nawet domaga – zrobi coś i jak nie ma reakcji, to sam sobie bije brawo i pokazuje mi, że też mam bić :) Świetne to jest. Czasem, jak się da, próbuję podwyższyć poprzeczkę – mówię na przykład: Misiu, wiem już, że potrafisz świetnie to zrobić. Teraz brawo będzie gdy zrobisz to tak i tak. No i Misiu próbuje :) Nie zawsze zaczai od razu, o co mi chodzi, ale zdarza się, że zrobi coś więcej. Mądry facet :)

Do tego wszystkiego należy dorzucić buziaki. Raz na kilka dni zdarzy się, że Miś da buziaka, takiego standardowego. Wie o co chodzi, gdy proszę: daj buziaka, ale nie zawsze buziak jest. Widać, że facet nie taki łatwy, nie całuje na prawo i lewo ;) Ale za to, gdy z Misiem gdzieś wychodzimy, albo ktoś wychodzi, to na słowo: buziak, Misiek posyła całusa :) Bestia pocieszna :)

Jutro idziemy do kina. Do Micha przyjdzie Ola, a my do Mongolii na „Anioły i demony”. Ciekawe, czy mocno się rozczaruję…

W galerii jest trochę nowych zdjęć. Są tu i tu. Oczywiście Miśkowe. Zapraszam!

„No ile czasu można być at-at?”

Tak skwitował dziś Mikołaja Mariusz, gdy Miś w końcu powiedział: „tata”. Bo ostatnimi czasy dziecię nasze jakoś zaprzestało gadulstwa. Kiedyś było ma-ma-ma, ta-ta-ta, ba-ba-ba, ga-ga-ga i ich różne kombinacje. Potem zostało tylko bu i mama (całkiem już świadome :)). No i przez kilka ostatnich tygodni ćwiczymy ciągle ta-ta, coby się dziecięciu przypomniało. Cóż… Coś tam się przypominało, ale marnie – nie bójmy się tego powiedzieć. Co prawda Mariusz cały czas mówił, że mu się bardzo „at-at” podoba, ale jakoś mu nie wierzyłam ;) No i się dziś doczekał. W końcu Michu zaskoczył i Mariusz już nie jest „at-at” ale pełnowartościowy „tata” :))) Wypas!

W ogóle to nam się dzisiaj tak Michu rozgadał, że wręcz nie poznajemy faceta. Wszystko musiał skomentować po swojemu. Zresztą, on się dziś tak zachowuje, jakby jechał na jakichś prochach. Spał zaledwie dwie godziny w ciągu dnia, a przez cały dzień miał tyle energii, że szok. Może wiosnę czuje? W końcu niedźwiedzie budzą się ze snu zimowego. Więc Michu, jak na pełnowartościowego micha przystało, też się obudzić powinien :)

W końcu miałam dziś czas, żeby zabrać Misia na dłuższy spacer do parku. Ostatnio nam się bardzo nie składało. Albo pogoda brzydka, albo Miś chory, albo po prostu (i to przeważnie) Promyk Słońca. A dziś w Promyku byliśmy na 8, potem drzemka, obiadek i na spacer! Po drodze Michu dostał nową czapkę wiosenną, bo w zimowej było za gorąco (dwanaście stopni na plus!). Przy okazji kupiliśmy tez w Coccodrillo pierwsze Miśkowe trampki! I to nie byle jakie, bo w moro! Trochę są za duże (mniej-więcej o jeden numer), ale przynajmniej pochodzi w nich, jak się w końcu nauczy, na wiosnę. Kupiłam je bowiem z myślą o tym, żeby je zabierać do Promyka. Bo gdy czekamy na korytarzu na rehabilitację, to Miś zazwyczaj nie chce już siedzieć, tylko woli stać. No i wtedy ma do wyboru albo stać w skarpetkach na brudnej i zimnej podłodze, albo w swoich butach zimowych, w których się „koleboce”. No to teraz ma trampki :)

Przy okazji spacerku Mikołaj zaliczył huśtawkę na placu zabaw w parku. Już raz się huśtał na placu przy Parku Południowym. W niedzielę. Tamta huśtawka była dobra, bo Miś siedział w niej sam – taka dostosowana do małego dzieciaczka. Ta w naszym parku na razie nadaje się do huśtania na kolanach u mamy, co nie zmienia faktu, że frajda jest nadal wielka!
No i wiadomo – jak plac zabaw, to i piasek! I próba jedzenia kamieni, rzecz jasna :)

Mikołaj rozwija się artystycznie :) Zacięcie muzyczne to już fakt. Od kilku dni natomiast Miś zafascynowany jest rysownictwem! Zaczęło się od zwykłego trzymania długopisu. Mimo zachęt nie chciał nim wcześniej rysować, już sam długopis był wystarczająco ciekawy. Za to kilka dni temu Mikołaj odkrył, że jednak można więcej! Zaczął bardzo delikatnie mazać długopisem po papierze. Na początku nic nie było widać, bo Miś prawie wcale nie dociskał. Włączyliśmy do nauki kredki (pyszne są, mniam, mniam) i na dzień dzisiejszy mamy już efekty na około dwóch kartkach oraz na kocyku i śpiworku. Efekty z kartki zeskanuję i wrzucę tu któregoś dnia, bo to pamiątka wielka! Pierwsze plastyczne dzieło wielkiego Człowieka! :)
Rysowanie pochłania Misia bez reszty. Gdy dostaje kartkę i kredki to jest w stanie zabawiać się nimi kilkanaście minut. To naprawdę bardzo długo :)

Ponadto Mikołaj znowu nauczył się kilku rzeczy: Że kredki są w kubeczku. A jak nie są, to trzeba je do niego włożyć. Nawet, jeśli jest to kubeczek po świeżo wypitej kawie :) Wie też, gdzie ma paluszki :) Potrafi pokazać Kubusia Puchatka – już nie tylko maskotkę, ale również na kredkach, w książeczce oraz pasku na ścianie. Wie, do czego służy grzebień i spinka do włosów (czyżby miał być „z metra cięty”? ;)). Potrafi nanizać drewniane kółeczka ze swojej zabawki na patyk. I potrafi pokazać kurę w książeczce, mimo że wcześniej pokazywałam mu ją tylko dwa razy :) W ogóle zaczął wskazywać paluszkiem. W końcu. Często jeszcze jakieś większe rzeczy pokazuje całą ręką, ale jak ma pokazać coś w książeczce, to już potrafi paluszkiem :) Brawo Mikołaj! Jesteśmy z Ciebie bardzo dumni!

Tyle na dziś. Idę się uczyć, bo pojutrze mam egzamin.

O wyższości łyżeczki nad palcami

Łyżeczka, jak to łyżeczka, zastosowań może mieć wiele. W zależności od kontekstu, preferencji, potrzeby… Można się w niej poprzeglądać. Rzucić można o posadzkę, żeby wszyscy domownicy słyszeli. Fajnie jest ją po prostu potrzymać i pooglądać. Może też służyć do pomasowania dziąseł, dłubania w szparach między zębami, tudzież do zwykłego podgryzania. Łyżeczką można stukać. I to nie byle jak! Stukać można nią w głowę. Swoją lub czyjąś. Można też stukać w meble albo w drugą łyżeczkę. Ale najnowszym sposobem wykorzystania łyżeczki jest… posługiwanie się nią przy jedzeniu! Wyobraźcie sobie, że tak można! I na to wpadło nasze dziecię kochane niedawno :)
Nie pamiętam, czy pisałam już wcześniej o próbach przekonania Misia do korzystania z tego całkiem pożytecznego sztućca. W każdym bądź razie poprzednie próby spełzały na niczym, aż w końcu coś zaskoczyło. Widocznie nadszedł „ten czas”. Czas łyżeczki. A może motywacja była lepsza, bo owego dnia na obiad Miś dostał swoje ulubione danie z rybką. Generalnie, jakby na to nie spojrzeć, Mikołaj w ubiegłym tygodniu (we wtorek 17 lutego, dokładniej rzecz ujmując) pozwolił mi, przez prawie cały obiad, prowadzić swoją ręką, wyposażoną w łyżeczkę, od miski do otworu gębowego (resztę zrobiły siekacze, język i inne mięśnie, soki trawienne, praca jelit, po czym na końcu znowu miałam w tym swój udział – niestety mało przyjemny, bo śmierdzący). I w dodatku powiedzieć trzeba, że to nie było jednorazowo! Misiowi tak się spodobało „samodzielne” jedzenie, że z chęcią raczkuje do fotelika, jak niosę miskę (to mi trochę zachowanie psa przypomina… ;)), po czym grzecznie czeka na przypięcie pasów, wpięcie tacki, położenie miski i łyżeczki i już jest gotów do akcji! Od kilku dni, poza tym, stara się przejmować inicjatywę i sam próbuje nabierać jedzenie i trafiać do buzi. Z tym idzie mu gorzej, bo zazwyczaj po drodze łyżeczka zostaje obrócona do góry dnem a jedzenie w 99% ląduje na śliniaku, ale i tak jest ekstra :) Dumni jesteśmy z niego niesłychanie! :))) Oczywiście w obwodzie musi być kilka łyżeczek, bo jedna to nudna jest zazwyczaj.

Kolejna ćwiczona ostatnimi dniami umiejętność to picie z normalnego kubeczka. Z naszą pomocą wychodzi to Misiowi coraz lepiej, a frajdę ma przy tym niesamowitą. A już największą radość miał Mikołaj kilka dni temu, gdy mu Mariusz pozwolił pić herbatę z cytryną ze swojego kubka. Istne szaleństwo – nie dość, że z kubka, to jeszcze był to kubek taty! :)

Do łask wróciły też kubki-niekapki. W sumie, to nie było innego wyjścia. Po prostu pożegnaliśmy butelkę, kupiłam w Askocie trzy nowe, kolorowe kubeczki i od tego momentu Miś dostaje pić albo w jednym z nich, albo w zwykłym kubeczku. I, o dziwo, nie marudzi. Oby tak dalej! :)

Byliśmy już dwukrotnie na grupowych zajęciach logopedycznych w Promyku. Prowadzi je p.Asia Stańczak. Bardzo sympatyczna i zaangażowana kobietka. Zajęcia trwają około 50 minut. Zaczynają się którymś z programów Knilla, a potem jest jakaś grupowa aktywność – np wyławianie kamyków łyżką z miski z wodą. Mikołajowi bardzo się te zajęcia podobają. Jest zawsze mocno podekscytowany i widać, że coraz bardziej się ośmiela w stosunku do innych dzieci i ich mam. Ostatnio nawet zdarzyło mu się bieganie ode mnie do p.Asi, które skończyło się przytuleniem do tej drugiej. Byłam w szoku :) Poza tym po tych zajęciach Miś jest zawsze bardziej rozgadany.
Co do programów Knilla, to mamy je nagrane na cd. Kiedyś próbowałam je z Misiem przeprowadzać, ale zainteresowanie malało z sekundy na sekundę. Ale w grupie, o dziwo, robi z moją pomocą większość zadań. I w pozostałe dni tygodnia, gdy włączam to w domu, to sobie już kojarzy melodie, wie, co będzie, i jakoś lepiej współpracuje. Może nie tak, jak na zajęciach, ale na pewno lepiej, niż gdy to robiliśmy sami wcześniej.

Co do nowych umiejętności to doszło jeszcze konkretne wspinanie się na wszystko co się da. Nieważne, czy to coś jest stabilne czy nie. Miś wchodzi na tapczan, żeby popstrykać włącznikiem światła, wchodzi na fotel w pokoiku, by pobawić się lampką nocną… Wspina się już nie tylko przy takich powierzchniach, przy których mógł się na czymś podciągnąć, ale także umie już wstawać przy powierzchniach płaskich – np ściana lodówki. Czasem ma jeszcze problemy z zejściem, gdy nie ma się o co oprzeć, ale coraz rzadziej mu się to zdarza. No i coraz więcej chodzi wzdłuż mebli.

Ostatnio na nowo odkrywamy nasz blokowy pokój zabaw. Miś lubi tam pozjeżdżać ze zjeżdżalni (wpada się w basen z piłeczkami), pobaraszkować na dywanie, a już najlepszą zabawą jest… bieganie (znaczy się raczkowanie) wokół małpiego gaju. Jak zacznie biec (run, Forest, run!) to przestaje tylko w dwóch wypadkach – pierwszy to znalezienie jakiegoś smakowitego kąska pod postacią paprocha (co my wiemy na temat jedzenia! taki paproch, to dopiero niebo w gębie! a że wygląda jak wygląda?… cóż…), a drugi to po prostu brak sił. W tym drugim wypadku Misiek pada na dywan, leży jakieś 5 sekund, po czym zrywa się i znowu: run, Forest, run! Ale jakby na to nie patrzeć, za każdym razem, gdy wracamy z pokoju zabaw, Miś jest tak wymęczony, że kładzie się spać bez marudzenia :)

W galerii jest kilka nowych zdjęć Mikołaja. Pewnie już oglądaliście, ale jeśli przypadkiem nie, to zapraszam.

No i tyle na dziś. Pozdrowienia dla Was :) I do przeczytania ponownie :)

O gryzieniu i wytykaniu palcem

Mamy z Michem mały kłopot. Micho gryzie. I to nie byle jak! Mariusz ma już strupa na brzuchu, a ja znak na ramieniu. Do tej pory zdarzało się Misiowi podgryzać tylko mnie. Tak od czasu do czasu, nawet chyba kiedyś o tym pisałam. Brałam to za nieumiejętne buziaki, takie tam okazywanie miłości. No ale teraz to zaobserwować możemy gryzienie z dwóch powodów. Pierwszy to taki, gdy Miś nie potrafi sobie poradzić z nadmiarem emocji. Jak się bawi z nami jakoś wariacko i się zaśmiewa, to nagle bach – gryz w udo, bach – gryz w ramię… Ech… To by jeszcze można zrozumieć. Ale drugi rodzaj „gryzów” jest mniej zabawny. Miś w ten sposób zaczął okazywać swoją złość. „Nie pozwalacie mi stukać w klawiaturę taty? To ugryzę tatę! Nie pozwalacie mi dusić po przyciskach na pralce? To ugryzę mamę!” Generalnie o te dwie rzeczy zazwyczaj toczy się wojna. Zwłaszcza o tę klawiaturę. No i co tu zrobić? Mówimy, że nie wolno, odnosimy do pokoiku. Zawsze kończy się rykiem i raczkowaniem w naszą stronę, żebyśmy na pewno widzieli, jaką to krzywdę Miś przeżywa. Tak samo robimy, gdy gryzie. Czasem dociera. Nawet dziś, gdy leżeliśmy sobie w trójkę na dywanie w pokoiku i Miś miał kilka podejść do gryzienia, Mariusz mówił: „Nie wolno”, to Miś stopował. Ale czuję, że jeszcze nie raz będziemy kwiczeć z bólu, zanim całkowicie się oduczy. Ale miejmy nadzieję, że się uda.

Poza tym Miś zaczął pokazywać ręką. To wyczekiwany progres, bo generalnie powinien robić to już od jakichś dwóch miesięcy. Na razie jeszcze rzadko udaje mu się ułożyć palec wskazujący, więc pokazuje całą dłonią, ale i tak cieszymy się z tego jak diabli. To oczywiście owocuje tym, że Miś może oddać się swoistemu lenistwu. Nie musi już podchodzić do przedmiotu, o który go pytamy, tylko wystarczy mu, że pokaże go ręką. Taki to oszczędny w ruchach ten nasz synek :) Ale fajne jest też to, że już potrafi nam pokazać konkretnie, co chce. Że na przykład chce pić. Albo że chce, by mu podać jakąś trudno dostępną zabawkę. Fajne to jest :)

Do rozwijania umiejętności stawania możemy dodać z ostatnich kilku dni to, że Miś nauczył się schodzić ze stojaka do pozycji na kolanach. Nawet szybko to zaczaił. Chyba stwierdził, że nie ma rady, musi się nauczyć, bo na rodziców to się czasem może nie doczekać, aż przyjdą i wyratują ;) W każdym bądź razie Mariusz wyłapał wczoraj dwa sposoby Miśkowego schodzenia. Jedno w kuczki, drugie na kolana ślizgiem. Ot, taki zdolniacha ;) No i jeszcze do tego wszystkiego dziecię nasze nauczyło się wchodzić na tak zwane „wyżki”. Tapczan w pokoju i fotel nie stanowią już dla niego problemu. Włazi, gdzie może :) Nawet mogę powiedzieć, że umie schodzić z tapczana. Co prawda, potrzebna mu jest asekuracja, ale generalnie wie, że może zlecieć na łeb, więc rzucając się szczupakiem z łóżka pięknie wyciąga przed siebie ręce. No i o dziwo, przynosi to pozytywny skutek. Na razie wypadków brak, a Misiek zadowolony, że samowystarczalny :)

Miałam napisać jak tam u psychologa. A więc (pamiętajcie, nie zaczyna się zdania od „więc”) najpierw niedziela. Bo w niedzielę spotkaliśmy się z mamą mojego szwagra (zawiłe to wszystko), która jest psychologiem i akurat zatrzymała się kilka dni w naszym mieście. P.Danusia poobserwowała Misia, wyłapała kilka rzeczy, których Miś nie potrafi zrobić, a już powinien, ale ogólnie była nim zachwycona i stwierdziła, że na nic poważnego się nie zanosi raczej. I że, miejmy nadzieję, wszystko uda się jakoś wyrównać poprzez odpowiednie ćwiczenia i zabawy. Być może uda się jej też załatwić dla Mikołaja konsultację neurologiczną. Dobrze by było.
W poniedziałek natomiast dotarliśmy do centrum Mamy dziecko. Znalazłam je przez Internet. Tam umówieni byliśmy z panią Zwierz-Wasylew, psychologiem. Pani bardzo sympatyczna, Miś szybko ja zaakceptował. Też głównie obserwowała i dużo pytała. Opinię mam do odebrania jutro. Generalnie stwierdziła, że rzeczywiście, może być jakiś ślad uszkodzenia układu nerwowego. Ale nie jest w stanie na razie określić nic więcej. Zaleciła nam kilka zabaw, zakup książek z programu„Zabawy fundamentalne” oraz wkręciła nas na zajęcia logopedyczne w grupie w Promyku Słońca. Ruszamy na nie od wtorku. Poza tym pani stwierdziła, że będziemy cały czas w kontakcie poprzez logopedę prowadzącą zajęcia. I tyle. Generalnie bardzo uspokoiły nas te dwie wizyty. Co prawda, nie możemy powiedzieć, że wszystko jest super, bo jakieś deficyty są, ale rokowania nie są straszne. I to jest najważniejsze. Rzecz jasna nic nie lekceważymy. Ale mamy nadzieję, że jakoś to wszystko, a przynajmniej w większości, da się wyrównać.

„Zabawy fundamentalne”. Seria książek z zabawami i materiałami do tych zabaw dla dzieci od 0 do 6 lat. Opinie na forach super. Każdy to zaleca, zachwyca się, mówi, jak to pomaga w rozwoju dziecka, jak wspaniale stymuluje itd. I co z tego? Książki prawie nie do dostania. Gdzieś tam, w naszym wrocławskim Berku udało mi się namierzyć część „ZF 2”, dla dzieci powyżej 2 roku życia. Ale części pierwszej nie ma po prostu. Jedyną szansą było Allegro. No i za trzecim razem udało mi się wylicytować w końcu tę pierwsza część – w sumie dwie książeczki + książka-przewodnik z płytą z materiałami. Poszło na to prawie całe moje miesięczne stypendium. Bo wylicytowałam to za… 224,50 zł… Masakra. Książki, które można było wcześniej kupić w księgarni z 30zł sztuka. No ale cóż było robić? I tak dobrze, że się udało. Bo walki szły ostre. Książeczki owe na Allegro rozchodzą się jak ciepłe bułeczki. No nic, teraz tylko wpłacić pieniądze trzeba i czekać na przesyłkę.

Cztery dni ubiegłego tygodnia spędziłam z Miśkiem w Głuchowie. Generalnie ten wyjazd po raz kolejny przekonał mnie, że Miś nie nadaje się do spania poza domem i to z kimś w pokoju. Przez trzy noce, jakie spędziliśmy u babci, przespałam w sumie może z 10 godzin… Michu budził się co noc, na 2 – 3 godziny. Po czym liczyłam, że chociaż rano trochę dłużej pośpi. Ale nie. Punkt szósta i zrywał mnie z łóżka jego płacz. Masakra. Jak wracaliśmy w czwartek do domu samochodem, to myślałam, że nie dojadę, tak mi się oczy kleiły. Powiem Wam, że do dzisiaj jeszcze nie jestem do końca wypoczęta. Ale żeby nie było – wróciliśmy do domu i Miś przesypia całe noce… Ech…

W czasie, gdy my byliśmy u babci, Mariusz z ekipą z Fingo pojechał do Pragi na konferencję Oraclową. I przywiózł prezenty!!! Poza piwem, czekoladami studenckimi i lentilkami kupił Miśkowi Krecika i drewnianą klockową zabawkę. Krecik Michowi od razu przypadł do gustu. Nos ma obgryzany notorycznie :) I Mikołaj potrafi już nawet pokazać kto to Krecik :) A co do zabawki drewnianej, to jest wypaśna. W ogóle to Mariusz namierzył w Pradze sklep z zabawkami drewnianymi. Można sobie asortyment obejrzeć na stronie. No i muszę przyznać, u nas jeszcze takiego wyboru, w dodatku tak tanich zabawek drewnianych, nie spotkałam. Spory wybór ma firma Boikido, nawet ciekawe i ładne, ale nie wiem, gdzie poza stroną Marko-zabawki można je znaleźć. A porównując z tym czeskim Woodylandem to… nie ma co porównywać. W każdym razie już postanowiliśmy, że następna wizyta w Pradze będzie obfitować w zakup drewnianych zabawek :) A co!

Dziś rano skoczyliśmy do aquaparku. Postanowiliśmy, że będziemy chodzić w miarę możliwości co tydzień + w piątki nasze zwyczajne zajęcia dla dzieci, bo Michu zapomniał jak się w wodzie poruszać. Szkoda. Liczymy, że jak znowu ostro pochodzimy, to mu to wróci. Wody się na szczęście ciągle nie boi, lubi się pluskać, ale już tak fajnie mu szło pływanie. A teraz, przez przerwę świąteczną i nasze choróbska ostatnie pozapominało mu się. Nawet dziś zainwestowaliśmy w piankowy makaron jako wspomaganie, takie jak mamy na zajęciach. Może to go trochę zmobilizuje.

Ale się ostatnio zaczęłam rozpisywać… Cóż, jak widać, dużo się dzieje. Mam nadzieję, że dotrwaliście do końca :) Jeśli tak, to gratuluję. Jeśli nie, to rozumiem :)

O wszystkim czyli o niczym

Cóż, styczeń ma się ku końcowi. Czas ucieka, zima się zmywa (to znaczy w chwili obecnej ujawnia się ponownie w postaci prószącego śniegu za oknem), więc trzeba było wybrać się jej na przeciw. Dzięki uprzejmości Teściów mogliśmy pojechać sobie we dwójkę do Karpacza na weekend. Nareszcie! :) Hotel udało się zamówić bez problemu (choć obawiałam się, że może być kłopot, tak na ostatnią chwilę, bo przecież ferie są). Nawet mogę Wam pokazać jaki. O taki – Tarasy Wang. Bardzo miłe miejsce. Warto odwiedzić. Pokój był duży, poza czajnikiem nie brakowało niczego. Nawet barek był, z czego oczywiście skorzystaliśmy. Zresztą, brak czajnika odczuwalny mógł być tylko w nocy, bo od rana do wieczora była otwarta hotelowa restauracyjka z bardzo dobrym jedzeniem i herbatą w dowolnej ilości. A najlepsze były śniadania. Nie z racji smakowitości (choć przyznać należy, że były bardzo dobre), ale z powodów dwóch: po pierwsze – nie musiałam go przygotowywać :), a po drugie – z okien restauracji rozciągał się przepiękny widok na panoramę gór ze Śnieżką włącznie. Cudo. Aż się nie chciało wychodzić. W ogóle to hotelik umiejscowiony bosko – zaraz obok świątyni Wang, niedaleko wejścia do parku narodowego. Dzięki temu nie trzeba było się przebijać przez miejski syf Karpacza, by pójść na krótki spacerek do lasu. No, ale kończę te moje zachwyty nad hotelem. Niestety, nikt mi za nie nie płaci ;)

Do Karpacza dotarliśmy w piątek około 15.30. Chwilę przedtem rozszalała się taka wichura, że dawno czegoś podobnego nie widziałam. Po kilku godzinach dołączył do niej śnieg, co dało niezłą zamieć. Generalnie poza przyniesieniem bagaży z samochodu i 5 minutowego spacerku pod świątynię Wang nie ruszyliśmy się już tego dnia z hotelu. Nic przyjemnego.
Cały też czas zastanawialiśmy się jak nam się uda w niedzielę wyjechać, jeśli nas totalnie zasypie. No ale nad ranem przestało padać, a do tego jeździł pług śnieżny i pięknie wszystko poodśnieżał. Na szczęście.

W sobotę przed południem ruszyliśmy na spacerek do parku narodowego. Trasa była w stronę Samotni, ale nie zamierzaliśmy tam dotrzeć. I tak poszliśmy dalej niż się spodziewaliśmy. Z wycieczki mamy kilka zdjęć w galerii. Po drodze odwiedziliśmy jeszcze świątynię Wang. Byłam tam chyba ze dwa razy w czasach podstawówkowych, ale zupełnie już nie pamiętałam, jak tam jest.

Wieczorem, po kolacji postanowiliśmy z Mariuszem zrealizować nasz chytry plan nocnego pleneru pod świątynią. Ona jest bardzo ładnie wieczorem oświetlona, więc szkoda byłoby nie wykorzystać sytuacji. Zabraliśmy cały sprzęcior (to znaczy zabrał go Mariusz, który robił za fizycznego, bo ja objęłam zaszczytną funkcję pstrykacza ;)) i ruszyliśmy pod Wang. Zeszła nam na tym fotografowaniu ponad godzina. Zmarzliśmy totalnie, ale zdjęć kilka wyszło przyzwoitych. Najlepsze zdjęcia udały się dzięki filtrowi połówkowemu szaremu. Serio. Nie sądziłam, że można go wykorzystać przy zdjęciach nocnych, a jednak… Wieża kościółka była tak intensywnie oświetlona w stosunku do reszty, że zdjęcia wychodziły nam na początku strasznie badziewne. Potem małżonek mój wpadł na pomysł, że może z filtrem spróbować. No i trafił! Wyszło super – wszystko równo oświetlone. Pogratulować!

W niedzielę przed południem zwinęliśmy się do domu. Tam zastała nas niespodzianka – Mikołaj w niedzielę po raz pierwszy wstał. Trochę nie do końca nas to zachwyca. Stoi strasznie koślawo, widać, że nogi (a zwłaszcza stopy) są do tego jeszcze nie przygotowane. Wykrzywia je masakrycznie, nie może się utrzymać na nich, stoi skrzywiony w pasie, miednica jeszcze nie wyrabia. No ale powstrzymać się go, niestety, nie da już. Co prawda, od wczoraj zauważamy pewną poprawę – staje już pewniej (co jest naturalne, jak się coś ćwiczy), zazwyczaj potrafi zgiąć nogę, by z niej się odbić do wstania (tzw.raczkowanie w pionie) i czasem zdarza mu się stanąć na całej stópce. Co i tak budzi moje obawy o stan jego stóp. Już widzę jak się terapeutki w Promyku załamią. Cały czas mówiły, że fajnie by było, gdyby się Miś tak nie spieszył ze wstawaniem, bo może sobie tym zaszkodzić. No ale cóż. Stało się. Za to doktor Kwapisz będzie zadowolona, bo ona z kolei podczas ostatniej wizyty stwierdziła, że to źle, że Mikołaj jeszcze nie staje. No i bądź tu człowieku mądry. Przecież dopiero co zaczął raczkować. Wiadomo, że robi to wszystko troszkę później w stosunku do innych dzieci, ale ma swoje tempo, robi wszystko po kolei i jakoś idzie. Poza tym cały czas nam dr Kwapisz mówiła, że mamy iść w jakość, a nie w ilość. A tu jeszcze się Michu porządnie nie rozwinął z raczkowaniem, a ona mu już każe wstawać. Ech… Terapeutka od Vojty powiedziała nam ostatnio, że norma wstawania u dzieci jest do 18 miesiąca, więc w tym wypadku nawet nie byłoby jakiegoś opóźnienia. No ale tak szybko? Tego się nie spodziewaliśmy. No cóż, trzeba będzie uważać na stan kończyn dolnych i liczyć, że nie będzie gorzej niż było. Tak więc, sami widzicie, jakoś średnio mnie obecnie cieszy ten skok rozwojowy. Widzicie jakie to dziwne? Dzieciak się rozwija, a ja marudzę. Ale, niestety, jestem już przewrażliwiona na punkcie różnych nienaturalnych krzywizn ciała Miśka i wyczulona na to, że nie warto się spieszyć, bo to nie opłaca. No, ale miejmy nadzieję, że w razie czego uda nam się doprowadzić go do pionu. Chciałoby się wręcz powiedzieć do prostego pionu, bo samo określenie pion, w przypadku naszego Misia, wcale nie jest takie jednoznaczne ;)

Staramy się od kilku dni uczyć Micha jeść samodzielnie (na ile to oczywiście możliwe). Cóż, nie jest to łatwe. Łyżeczkę do ręki bierze, i owszem, ale nic poza tym, póki co. Próby zachęcenia go do wsadzenia jej sobie do ust też spełzają na niczym. Jednakże wczoraj udało mu się najeść prawie samodzielnie rączkami. Uwieczniłam to w galerii, bo widok był niezapomniany :) Mizeria, kurczak i ziemniaki były wszędzie. Ale, o dziwo, do buzi też się sporo dostało. Cóż, będziemy ćwiczyć wytrwale, może się uda dziecię przekonać do sztućców. Bo na razie to wychodzi na to, że „najlepsze widelce to pazury i kielce” ;)

Zresztą, na samodzielność naszego Pacholęcia narzekać nie możemy, bo bardzo dużo już sam potrafi. Od kilku miesięcy nie trzeba go pilnować z piciem, bierze sobie sam butelkę, trzyma, położy się z nią na podłodze. Pomaga przy ubieraniu i rozbieraniu. Wie, kiedy podać rękę, kiedy wyjąć butelkę z buzi (jeśli akurat pije w tym czasie), żeby można było bluzkę przez głowę przeciągnąć. Od wczoraj też podaje stopy przy ubieraniu rajtek (choć w tym wypadku i tak częściej ucieka przed rajtami niż z własnej woli od razu współpracuje. Ale gdy się go w końcu uda złapać, to pomaga). Nie wspominając, oczywiście, o myciu uzębienia i jedzeniu rzeczy suchych, pokrojonych w kawałki typu: chleb, wafle ryżowe, ciastka Miśkopty, jabłka (no, to to może nie jest suche, ale w kawałkach, więc nie trzeba zbytnio Micha pilnować i wkładać mu tego łyżeczką), banany… Ogólnie sporo już tego jest. Co nas niezmiernie cieszy :)

W związku z rozpoczęciem nowego roku i słabnącą z dnia na dzień kondycją fizyczną (i nie tylko), zapisałam się na jogę. Od stycznia, bowiem, ruszyły zajęcia jogi w strefie fitness naszego aquaparku. Wykupiłam sobie karnet na miesiąc i w poniedziałki i środy śmigam na 20.00 ćwiczyć. Chyba się w jogę wciągnę. Zresztą, myślę, że już się wciągnęłam. Zawsze mnie coś pchało w kierunku tych ćwiczeń, nawet w ciągu ostatniego roku były plany, żeby to zrealizować, ale ciągle nie było kiedy. Ale skoro utworzyli grupę przy WPW, to odczytałam to jako znak, że czas się zabrać za siebie. Dodatkowo zdopingował mnie małżonek, więc nie było wyboru.
Co do samych zajęć to prowadzi je Marianna. Nazwiska nie znam, ale widać, że z jogą ma do czynienia od lat. Poza tym, z tego, co zdążyłam się zorientować, prowadzi też grupę od kilku lat poza aquaparkiem. Jest rewelacyjna, jeśli chodzi o tłumaczenie poszczególnych asan.
Już nawet zainwestowałam w ćwiczenie w domu. Wczoraj kurier przywiózł mi specjalną matę do jogi i pasek. A w Merlinie Mariusz zamówił dodatkowo dwie książki i dvd.
Kurczę, joga to fantastyczna sprawa. Jadę na zajęcia wieczorem, po całym dniu, zmęczona, ćwiczę 1,5 godziny i wracam do domu jak nowo narodzona. Odpoczywam fizycznie (choć zakwasy są, a jakże) i rewelacyjnie wypoczywam psychicznie. Jak macie możliwość, to zapiszcie się na jogę. Serio :)

No i skończę już to pisanie, bo nie wiem, kto mi to przeczyta w całości. Sorry, ale tak się jakoś rozpędziłam… Wytrwałości w czytaniu życzę :)

Kolejny miesiąc za nami…

Michu kilka dni temu skończył jedenaście miesięcy. Jeszcze miesiąc i będziemy imprezować na roczku ;) Ten miesiąc przyniósł kilka zmian rozwojowych. Pewnie nie są jakieś spektakularne, ale są :) I to jest najważniejsze! Chociaż nie, w sumie jedna zmiana zwaliła mnie z nóg. Nasze dziecko nauczyło się klaskać! Nie wiem, czy to wcześnie, późno, czy w sam raz. Ważne, że załapał po kilku (?) tygodniach ciągłego mojego klaskania, że on też potrafi. Przy czym dziecię nasze nie robi „kosi-kosi” tylko „brawo-brawo”. Może kiedyś na „kosi-kosi” też zareaguje. Teraz ćwiczymy nową umiejętność, coby pacholę nie zapomniało. Najchętniej klaszcze przy jedzeniu. Może dlatego, że wtedy ma zazwyczaj obie ręce wolne. Bo jak pełza, to zazwyczaj ma czymś zajęte. Pełzaniem na przykład. Albo jakąś zabawką. Tudzież wygrzebywaniem jakiegoś paprocha nie nadającego się do konsumpcji ale i tak do konsumpcji przeznaczonego. A jak siedzi w krzesełku to sam z siebie zaczyna klaskać. Nawet nie trzeba go jakoś szczególnie zachęcać. Może klaszcze z radości, że w końcu jakieś żarło dostanie, bo żywienie się paprochami to raczej sycące nie jest. ;)

Poza tym coraz wyżej się wspina. Przy swoim chicco-szycie spędza coraz więcej czasu na klęczkach (jak będzie niegrzeczny będziemy mu tam pod dywan groch sypać) i łomocze w to ku ogólnej radości – swojej i naszej (bo liczymy, że to wkrótce udoskonali i zacznie wstawać). Zabawka sama w sobie genialna. Zastanawiam się tylko ile jeszcze wytrzyma, bo w tej chwili owe plastiki znoszą prawie 11-kilogramowy ciężar naszego pieszczocha. Któregoś dnia pewnie będziemy zbierać połamane plastiki i wybite uzębienie (sztuk osiem) naszego dziecięcia. Ale może do tego czasu Miś nauczy się ciężar ciała przenosić na nogi zamiast na zabawkę.

Do tego wszystkiego dodać jeszcze należy, że przedwczoraj po raz pierwszy nasze dziecko przeszło na chwilę na czworaki. Oczywiście tradycyjnie zrobił to w wannie, bo mu łatwiej. Ale wczoraj zrobił powtórkę na sucho u terapeutki, więc jest szansa, że to kwestia kilku dni czy tygodnia aż zacznie się doskonalić. Poza tym sięga coraz wyżej. Ściąga co się tylko da, ciągle wyłącza Mariuszowi komputer i zgłaśnia radio. I zaczyna roszczeniowo podchodzić do wielu spraw. A jak mu się nie uda postawić na swoim to zaczyna śmiesznie skrzeczeć. Taki się mądrala zrobił!

Jutro mamy wizytę u dr Kwapisz. Pewnie znowu się dowiemy, że jest beznadziejnie, że krzywy, że nic, tylko sobie w łeb strzelić. Ta kobieta jest naprawdę świetnym specjalistą, tego nie da się zakwestionować. Ale jeśli chodzi o podejście do pacjenta, to motywacja po tytułem: „Nastraszyć rodziców porządnie, żeby terapia przyniosła efekt” jest dla mnie słabym pomysłem. Wychodzę z założenia, że jeśli rodzicowi zależy na zdrowiu dziecka, to będzie chodził z nim na terapię i będzie ćwiczył z dzieckiem w domu. A miło byłoby usłyszeć od czasu do czasu, że jest poprawa, nawet jeśli niewielka, bez żadnego „ale…”. I to nie tylko ja zauważam. Gdy się rozmawia z innymi rodzicami na korytarzu, czy z terapeutami, to słychać, że nie jestem jedyna, którą taka motywacja demotywuje. Terapeuci po wizytach u dr Kwapisz muszą uspokajać rodziców, że nie jest tak źle, że dziecko będzie chodzić, że doktor przesadza czasami, że taki ma styl… No ale co zrobić. I tak będziemy do niej chodzić, bo jakkolwiek by nie wyglądał system motywacyjny, to jednak bada bardzo rzetelnie i jak się siedzi w gabinecie 45 minut to jest to czas wykorzystany, a nie czcze pogaduchy.

Czasem się tylko zastanawiamy z Mariuszem, ile tak naprawdę dają te wszystkie terapie, a ile nasza praca z Mikołajem w domu. Bo są dni, że Miś od rana do wieczora tylko jeździ do Promyka Słońca na rehabilitacje. Jak jest w domu, to śpi. O czasie na zabawę nie ma wtedy mowy. Wówczas te skoki rozwojowe jakoś wolno idą. Po czym gdy tylko są jakieś luźniejsze dni, że więcej posiedzimy w domu, że pobawimy się razem w pokoju, poczytamy, pokulamy, poukładam go w czasie zabawy do pozycji na klęczkach czy na siedząco, to potem nagle się okazuje, że dziecko potrafi. Tylko trzeba mu dać czas i możliwość.

Mamy jeszcze jedną nowość. Łóżeczko. Bo poprzednie zjadły… korniki. Masakra. Pewnie jeszcze długo by jadły niezauważone. Ale postanowiliśmy przedwczoraj obniżyć Miśkowi poziom. No i się wydało. Śrut się sypał, robaczki mikroskopijnej wielkości łaziły… Brrrr… Do teraz jak sobie o tym przypomnę to mnie odrzuca. Cały pokój trzeba było gruntownie wysprzątać, włącznie z praniem firan, bo po wysypaniu się pyłu czuć go było wszędzie przez kilka godzin. Masakra, mówię Wam. Jedną nockę Miś przespał w łóżeczku turystycznym, a wczoraj przed południem podjechałam po nowe. Mam tylko nadzieję, że jakiś szczep korników nie przetrwał i nie zeżre nam kolejnego. To by już była przesada!

Tyle. póki co. Zdjęć nowych ciągle nie ma. Wybaczcie.

Jeszcze jedno. W RMF FM właśnie leci nowy Feel-hit. Powiedzcie mi, jak można śpiewać w refrenie coś w stylu „a-huuuuu”?! Czy Wam to się nie kojarzy? Zwłaszcza, gdy to „a-huu…” śpiewa Kupicha, co równa się temu, że jest zaśpiewane przez gardło, co dalej równa się temu, że nie idzie tego do końca zrozumieć, więc daje to mniej więcej skojarzenie: „A-ch…j”. Ale co tam. Nastolatkom się spodoba i tak. I będzie kolejny Złoty Dziób radia Wawa. Tak, taki tekst jest wart Złotego Dzioba… Tylko Złoty Dziób może zaśpiewać coś takiego. I nie zostanie zabity śmiechem. Niestety…

Jesienne zapiski

Jesień pełną gębą – większość drzew wyłysiała, coraz częściej przez okno nic nie widać… Nie dlatego, że brudne, ale dlatego, że mgły. Ma to swój urok. Chyba, że trzeba zdążyć na ósmą rano na zajęcia rehabilitacyjne do Promyka Słońca, a mgła zwiększa korki. Wtedy to nie urok raczej.

Misiek rośnie. Pełza już prawie symetrycznie – włączył drugą rękę i coś tam kombinuje z drugą nogą. Tak czy siak, ciągle nabiera prędkości. Wydawać by się mogło, że szybciej pełzać już się nie da, a jednak… :) Ostatnio spodobało mu się siedzenie. Siąść co prawda sam nie potrafi jeszcze za bardzo, ale terroryzuje nas, by go sadzać. Ma wtedy wielką frajdę – zupełnie nowe wrażenia, zupełnie inny kontekst w widzeniu świata. Do tego siedzenia zachęciła go tak naprawdę nowa zabawka. Nabyliśmy tzw. zestaw gimnastyczny z Chicco. Ustawiliśmy go w pozycji stoliczka i teraz Misiek nieustannie próbuje walić w niego łapkami. A że nie sięga z pozycji leżącej, to kombinuje. Całkiem sprawnie mu to idzie – dzięki temu, zaczyna wspinać się na kolana (okazuje się, że zasada „wszystko zależy od motywacji” sprawdza się wyśmienicie), żeby sięgnąć. I wyżej wspiera się na prawej ręce – myślę, że lada chwila i zaczai, że z tej pozycji można usiąść samodzielnie. Cieszy nas to bardzo, nie powiem. A mój kręgosłup cieszy się najbardziej. :)

W ubiegłym tygodniu Miś służył jako model na kursie Vojty w Promyku Słońca. Bardzo dzielny był, dał się giąć przez ponad 1,5 h. Ale był tak zmęczony po powrocie do domu, że poszedł spać o wpół do siódmej i przespał bez przerwy 12h. Zazwyczaj śpi około 10,5h. A bycie modelem, niestety, nie wniosło do naszych wiadomości w diagnozie Miśka nic nowego. Poza tym, że nasłuchałam się pochwał, jakie to mam dzielne i grzeczne dziecko. Wiadomo :)

Zaczęłam rodzić w bólach pracę magisterską. Dosłownie. Jest to bardziej męczące niż poród. Tam przynajmniej wiadomo, że dziecko w końcu się urodzi. Ale czy mi się coś urodzi w tej pracy, tego pewną być nie mogę. No ale co tam. Tyle prac pisałam na studiach, że i jeszcze jedną machnę. Co prawda, jak mówi profesor S., powinno to być dzieło mego życia, ale póki co będzie to raczej „koszmar minionego lata”. Albo roku. Albo ostatnich pięciu lat. Jak kto woli.

Zamówiliśmy niedawno przez Internet fajne rzeczy do kąpania Misiowego – naklejki-przyklejki i zabawki-psikawki (nie ma to jak marketingowe nazwy!) firmy Alex. Powoli zaczyna kapować o co chodzi w psikawkach. Co do przyklejek, to nie robią większego wrażenia. Pewnie dlatego, że to ja je przyklejam i to powyżej zasięgu Miśkowych łap. W przeciwnym razie zaczyna je „rozgryzać”. I to nie była przenośnia. Zresztą, z tego wszystkiego i tak największa frajdę mam ja. Przynajmniej mam się czym bawić w wannie, jak się kąpię. Żart to był! ;)

Ostatnio cały czas się przeziębiamy. Zaczęło się kiedyś, dawno, od Mariusza, i tak się ciągnie po nas wszystkich. Misiek i Mariusz już drugi raz zaczynają chorować. A w lodówce na półce leżą trzy dawki szczepionki przeciwko grypie. No ale nie ma kiedy się zaszczepić, bo wciąż kichamy. Przekichane :)

Zdjęć żadnych nowych Miśkołaja nie mam na razie. Nie mogę mu nic zrobić, bo jak tylko widzi mnie z aparatem, to zaraz nabiera prędkości i leci, żeby go poślinić. Ale jest trochę nowych zdjęć – z cmentarza żydowskiego (po raz kolejny, ale z innej perspektywy) oraz ze zjazdu integracyjnego Fingo w Michałowicach. Zapraszam.

10 miesięcy!

Mikołaj kilka dni temu skończył dziesięć miesięcy. Tradycyjnie powiem: stary byk z niego ;) Czas leci jak szalony, Misiek się zmienia równie szybko. Co potrafi? Sporo już. Między innymi: pełzać z prędkością światła i czasem nawet ultradźwiękowo (można go przez to rozdeptać przypadkiem, bo nie słychać, jak się zbliża), powtarzać „ma-ma”, „ta-ta”, „ba-ba”, „da-da”. Rozumie co znaczy słowo „daj” poparte gestem. Słowo „weź” też rozumie. I bardzo się cieszy, gdy mu się potem bije brawo :) Potrafi się wspinać na poduszki (wtedy się na kolanach podpiera). I nauczył się, diablo mały, że jak mama wychodzi na balkon drzwiami w dużym pokoju, to można ją podglądać przez drzwi balkonowe w małym pokoju :) Stuka we wszystko, co się da, rączkami. Zaczepia, żeby się z nim bawić, tudzież do niego zagadać. Wie, że przedmioty nie znikają, ale że ktoś je gdzieś schował – potrafi ich szukać (często z wielkim zacięciem). Potrafi chwytać i bawić się maleńkimi przedmiotami (wszystkie „koty” z zakurzonej podłogi potrafi powyciągać ;)). Ma osiem zębów i dziewiąty jest w drodze. Waży około 10 kg i jest bardzo długi (wysoki znaczy się). I włoski trochę mu podrosły. I gęstnieją.

Jest też jednak kilka rzeczy, których Miś jeszcze nie robi, choć powinien. Nie potrafi jeszcze siedzieć samodzielnie i stabilnie. Nie raczkuje jeszcze, o wstawaniu i chodzeniu nie wspominając. Rozwój ruchowy jest opóźniony, trzeba postawić sprawę jasno. Chodzimy na rehabilitacje – metodą Vojty, metodą Bobath, czaszkowo-krzyżową. Ale rezultaty są ostatnio znikome, a co do asymetrii to wręcz się pogorszyło. Czasem to aż żal tego malca, bo miewa dni, że od rana jeździ po lekarzach i rehabilitantach. Bez szansy na normalną zabawę. No ale jakoś trzeba to wszystko pogodzić.
Dobrze chociaż, że logopedycznie wszystko ok. Czeka nas jeszcze wizyta u psychologa, ale nie wiemy kiedy, bo na razie to jesteśmy wpisani na listę oczekujących. Dostaliśmy skierowanie od dr Kwapisz, bo podobno przy okazji pierwszego roku życia (a Michu się do roczku zbliża) dzieci ośrodkowe (z ośrodka dziennego w Promyku Słońca) mają się raz przejść profilaktycznie do takiego specjalisty. Ale to dobrze. Może psycholog jakoś przebada, czy intelektualnie wszystko ok. Nam się wydaje, że ok, ale my możemy nie być obiektywni.

W każdym bądź razie, jakby nie było, to ogromną radość przynosi nam Mikołaj każdego dnia. Śmieje się po prostu przecudownie, jest bardzo żywy. Zmienił nasze życie. Rzec by można, że wręcz wywrócił je do góry nogami, ale nie wyobrażam sobie teraz, że mogłoby go nie być. Kochany jest :)

Kudowa i Bolków

Ostatnie dwa weekendy mieliśmy wyjazdowe. Tydzień temu byliśmy w Kudowie. Upał był nie z tej ziemi, więc zaraz po lodach w mojej ulubionej Sissi, poszliśmy na podbój parku zdrojowego (w celu znalezienia godnego miejsca do odpoczynku). No i tak sobie chodzimy i chodzimy, aż dotarliśmy do stawu na końcu parku. Wokół spacerują ludzie, trawka nad stawem świeżo skoszona, zacieniona… Tylko jakoś nikt na tej trawie nie leży. No więc my, jak to my, przeszliśmy się obok owej trawy dwa razy i postanowiliśmy przełamać bariery i na niej zlec. Rozłożyliśmy kocyk, położyliśmy na nim Miśka (przeszczęśliwego, bo pierwszy raz w życiu miał tak bliski kontakt z trawą) i rozpoczęliśmy leniuchowanie :) Zabawa była przednia. Udało nam się nawet trochę pograć w badmintona (następnego dnia tylko Mariusza ręka bolała od machania). Ale najlepsze było to, że jak ludzie koło nas przechodzili, to najpierw bacznie nas obserwowali (no bo widać tam nie ma zwyczaju wylegiwania się na tej przyciętej trawie), po czym patrzymy za jakiś czas na trawę obok, a tu kolejni się przysiadają :) Nie ma to jak łamać bariery :)

Z Kudowy pojechaliśmy jeszcze na zakupy do Nachodu (oczywiście lentilkowo-piwne), a potem do zamku na Szczytniku. Sam zamek nie jest dostępny dla zwiedzających (bo mieści się tam dom pomocy społecznej), ale warto tam podjechać z dwóch powodów – bardzo przyjemnej kaplicy zamkowej (można ją obejrzeć) oraz platformy widokowej.

No a wczoraj umówiliśmy się z Moniką i Bartkiem, i ruszyliśmy do Bolkowa. W końcu udało nam się zwiedzić ten zamek, bo już kilka razy koło niego przejeżdżaliśmy i jakoś nie było okazji wstąpić. A jest bardzo ładny. I bardzo malownicze widoczki można z niego obejrzeć.

Namierzyliśmy też miejsce naszego przyszłorocznego urlopu – Paprotki. Obecnie trzy tygodnie spędzają tam Monika i Bartek, i są bardzo zadowoleni. Bo tam jest ślicznie. No i jest to świetna baza wypadowa na całe południe Dolnego Śląska. Wypas :)

Byliśmy na wizycie u dr Kwapisz w Promyku Słońca. Krzywizna Misia zmniejsza się, ale jeszcze trzeba ćwiczyć. Doktor zaleciła nam dodatkowo nową terapię – czaszkowo-krzyżową. Też będziemy chodzić na nią do Promyka, raz w tygodniu. Ćwiczenia robi tylko terapeuta, w domu nie trzeba. Niestety wizyty nie są refundowane. Ale jak trzeba, to trzeba.

Poza tym, jeśli chodzi o Miśka, to zasypianie samodzielne weszło nam już w nawyk. On czasem jeszcze protestuje (bezskutecznie zresztą). Ale my się już chyba trochę uodporniliśmy na te jego „jęki z Białołęki”. Zresztą, jak się czasem do niego wchodzi, to widać, że te płacze, to wymuszanie czyjegoś towarzystwa. Bo jak się nachylamy nad łóżeczkiem, to się zaczyna śmiać. A jak tylko odchodzimy, to wyje. Cały Misiek.
Ponadto coraz wyżej wspiera się na dłoniach. Może w końcu uda mu się unieść tyłek i raczkować…
Z gaworzeniem też coraz lepiej. Nasze dziecko popisuje się ostatnio nienaganną dykcją w wymawianiu „a-ba-ba-ba-ba”. Szkoda tylko, że robi to najczęściej w środku nocy. A my, durni rodzice, nie potrafimy wtedy jakoś docenić tych starań ;)

W ubiegłym tygodniu byłam na trzy dni w Głuchowie. Oczywiście razem z Mikołajem. To były bardzo intensywne dni. Ale udało mi się prawie wszystko pozałatwiać – oczywiście do ślubu. Kupiłam suknię. Ale jaką, to nie powiem – kto będzie, to zobaczy. A kto nie będzie, to najwyżej później na zdjęciach obejrzy :) Trochę trzeba ją poprzerabiać, ale pani w sklepie powiedziała, że spokojnie zdążą przed 23 sierpnia. W czwartek jadę do pierwszej przymiarki. A dzisiaj buty jeszcze dokupiłam. Tak więc jakoś powolutku się wszystko posuwa do przodu. Mam już też umówioną kosmetyczkę i fryzjerkę oraz zamówiony bukiet. Jeszcze tylko muszę się umówić tutaj u fryzjera, żeby mi włosy pofarbował i podciął.

Tyle na dziś. W piątek jedziemy do Pragi na trzy dni. Już nie mogę się doczekać. Kolejny wpis pewnie będzie po powrocie. :)

A-ha! Utworzyliśmy w galerii nowy album – Landszafty ładne i ładniejsze. To po to, żeby się pochwalić nowym obiektywem szerokokątnym. Żartuję :) Nie, to dlatego, że ostatnio coraz więcej ładnych widoczków przywozimy do domu i postanowiliśmy stworzyć dla nich nową kategorię. Więc zaglądajcie tam czasem, proszę :)