Wakacje się skończyły. Niektórzy odczuli to na własnej skórze (na przykład ci, co poszli do szkoły ;)), niektórzy trochę bardziej pośrednio (wzmogły się korki na mieście przez to). My zakończyliśmy wakacje w Gnieźnie i Poznaniu, co zresztą możecie obejrzeć na zdjęciach w galerii.

W Poznaniu byliśmy w zoo na Malcie. Jak bardzo by tam nie było ładnie, to trzeba powiedzieć, że nachodzić się można za wszystkie czasy. No i niestety, jeśli idzie o oznakowanie ścieżek w tym zoo to… mizerota. Owszem, są gdzieniegdzie jakieś mapki, ale mało czytelne. Do tego brak podstawowej rzeczy — dobrego, jasnego oznakowania drogi do wyjścia. Aż dziwne, że to jest zgodne z przepisami BHP. Zoo wrocławskie, mimo że o wiele mniejsze, na każdym chyba “drogowskazie” ma też strzałki informujące w którą stronę należy udać się do wyjścia. Ale poznańskie zoo stwierdziło widocznie, że nie jest to nikomu potrzebne. No i niestety to jest błąd. Rodzina z małym dzieckiem nie zawsze jest w stanie obejść cały obiekt i w momencie, gdy owo dziecko zaczyna wrzeszczeć i chcieć do domu, chętnie chciałaby szybko dotrzeć do bramy i się ewakuować. Nie wspominając już o sytuacjach, kiedy coś się komuś stanie, tudzież należy natychmiast opuścić zoo. W celu szukania wyjścia można sobie pobiegać dookoła jeziora; może cudem trafi się do wyjścia. Generalnie jeśli porównam zoo wrocławskie z poznańskim nowym, to Wrocław jest ciekawszy i bardziej przyjazny. No i jeszcze kwestia placu zabaw przy sławetnej słoniarni. Niech ktoś spróbuje wytłumaczyć uwielbiającemu zjeżdżalnie dwulatkowi, że jedyna zjeżdżalnia na placu zabaw jest przeznaczona dla dzieci od lat 6. Co za imbecyl to tam wstawił? Swoją drogą, zjeżdżalnia jest tak stroma, że nawet dzieci 6-i-więcej-letnie odbijają na niej swoje tyłki.

W związku z rozpoczęciem się nowego roku szkolnego nasze dziecię otrzymało nowe “obowiązki”. Pierwszym jest kontynuacja zajęć na basenie w Pulsantisie (tam, gdzie chodziliśmy przed wakacjami), drugim są zajęcia pt. “Zabawy fundamentalne” w Urwisku, dla dzieci w wieku 18–24 miesiące. Jeśli chodzi o pływanie to trochę się stresowałam przed tymi pierwszymi (po przerwie) zajęciami — czy Misiek usiedzi tyle czasu w wodzie, czy nie będzie chciał wychodzić i się szwędać na brzegu itd. Ale moje obawy okazały się bezpodstawne. Misiek, jak na pierwszy raz, dał radę swobodnie. Trochę zapomniał jak się pływa, ale, o dziwo, chętnie bawił się przy deseczce. W ubiegłym sezonie to było nie do pomyślenia. No i niestety była dziś inna pani. Nie wiem, czy to już na stałe zmiana, ale nowa pani chyba nie przypadła Miśkowi do gustu tak, jak poprzednia. No ale na to już nie mamy wpływu niestety.

Co do zajęć w Urwisku to muszę przyznać, że są rewelacyjne. Chodzimy na nie w czwartki na 17.30. Pani prowadząca zajęcia jest kapitalna — świetnie przygotowana, cały czas w dobrym kontakcie z dziećmi. Poza tym nieustannie podczas zajęć coś się dzieje — nie ma zbyt wielkiej szansy by taki Misiek się nudził i gdzieś przez to łaził. Nawet jak odejdzie na chwilę od grupy to zaraz pani wyskakuje z jakąś fajną zabawą i Misiek od razu do niej leci. Szok! :) Naprawdę wiemy za co płacimy. Zajęcia trwają pełną godzinę i naprawdę jest to czas wykorzystany. Jak sobie przypomnę zajęcia dla dzieci, na których byliśmy kilka razy w ubiegłym roku w Stumilowym Gaju, to nie ma porównania. W Gaju pani nie bardzo wiedziała co robić z tymi maluszkami, więcej gadała z rodzicami, niż organizowała zabawy dla dzieci. W Urwisku pani jest przygotowana na całą godzinę zajęć, ma mnóstwo pomysłów i potrafi je zrealizować z grupą takich maluszków. Nic tylko pozbierać szczękę z podłogi i pogratulować :)

Miałam trochę obaw o dojazd — na Wejherowską mamy dość daleko i bałam się, że będziemy długo jechać, ale skończyło się na 40 minutach, co jak na wrocławskie warunki jest w normie.

A wracając jeszcze do zajęć to nasze dziecko wczoraj nawet przełamało się, by malować farbami. Misio nasz bardzo nie lubi brudzić rąk — czy to zabawa z kisielem, czy malowanie rączkami czy ciastolina… Nic, co przykleja mu się do rąk nie jest mile widziane. Powoli przełamuje się, by na przykład wykrawać z masy solnej foremką — ale bez dotykania ciasta. No i wczoraj też udało się go zachęcić do robienia pieczątek farbkami. I mimo że miał kilka razy pobrudzone ręce obyło się bez wrzasku, tylko pokazał spokojnie, że ma brudne i żeby mu wytrzeć. Kulturka :)

Cóż jeszcze? Tyle mniej więcej. Wczoraj byłam z Michem na badaniach krwi. Żelazo już ma w normie, resztę też, więc nie trzeba już więcej kropli podawać. Ekstra! W przyszłym tygodniu za to idziemy do endokrynologa i do dr Kwapisz. Zobaczymy, co powiedzą.

Jeszcze coś na koniec. Słownik Mikołajowy :) Misiek rozwija powoli swój język, coś tam zaczyna więcej gadać. W ostatnim czasie ustabilizowało się, że coś “sieci” — to znaczy świeci (lampa, światła drogowe, światła w samochodach, słoneczko). Sporo rzeczy jest nadal nazywanych “tata”. Ale powoli ogólnie rozumiane “tata” zostaje wypierane słowem “baba”. Baba znaczy już nie tylko “żaba” ale także: biedronka, bajka, Cbeebies, czasem nawet lampa, płatki i klamka.
Niekiedy zdarza się usłyszeć “leci” (jak Miś widzi samolot) albo “jedzie” (pociąg). Jest jeszcze “ne-na” czyli “nie ma”, do tego poparte gestem rozłożonych rąk. Poza tym naśladuje Miś wszelkie nasze intonacje, i zawołania typu “ojej”, “o-oo”, “ojojoj” :) No i gada caaały czas. W domu nie jest to tak zauważalne, ale jak jechaliśmy tydzień temu do Gniezna, to myślałam, że w samochodzie zwariujemy przez tego gadułę! :)

Trzeba przyznać, że jeśli chodzi o jedzenie wigilijno-świąteczne, to wyszło mi wszystko super. Większość robiłam po raz pierwszy w życiu i o dziwo nic nie skopałam :) Mariusz stwierdził, że jestem obciążona genetycznie “kucharzeniem”, więc nie mogło nie wyjść. Jednakże ilości wszystkiego były przerażające. A przecież i tak robiłam z pół porcji! W każdym bądź razie całe Święta cierpieliśmy na rozstrój żołądka, bo przyznać należy, że ostatnio nie jadamy ani tak wiele, ani tak intensywnie. No i nie jemy słodyczy wcale, co nadrobiliśmy w ciągu kilku ostatnich dni tak, że mnie już mdli na samą myśl o czekoladzie. A jeszcze mamy pół szafy różnych słodkości. Najwyżej poczekają na Wielkanoc.

Prezenty, prezenty… :) To jest zawsze miła część Świąt :) Św.Mikołaj w tym roku był bardzo rozrzutny, mimo światowego kryzysu. Ja pod choinką znalazłam Vademecum Profesjonalisty do Photoshopa, do tego ekstra wydanie z tutorialami też do PS. Poza tym kolejny sezon Przyjaciół, najnowszą płytę T.Love oraz ekstra zestaw Jacka Danielsa ze szklaneczkami :) No a przedtem to mi jeszcze małżonek przedświątecznie kupił wyczekiwane perfumy oraz ekstra bieliznę :)

Mariuszowi to się akurat w grudniu wszystkie okazje schodzą, więc prezenty dostawał na raty od kilku dni. Składały się głównie z płyt cd, gier i książek.

A Miś dostał Comfy. Ale o tym już wcześniej pisałam. Odpaliliśmy mu to w drugie Święto i trzeba przyznać, że zrobiło dobre wrażenie na użytkowniku :) Nie chciał odejść od komputera. Coś czuję, że mój nowy komputer nie będzie tylko mój… Trzeba będzie także tam Comfy zainstalować i się z nowym pc-maniakiem dzielić ;)

Pierwsze Święto spędziliśmy w Głuchowie ku radości wszystkich spotkanych głuchowiaków. Babcia Tereska (Misiowa prababcia) nie mogła się Mikołajem nacieszyć. Wszyscy małym zauroczeni, zwłaszcza jak zaczepiał bawiąc się w akuku :)

W drugie Święto wcześnie rano (dokładnie to o 8.30) wybraliśmy się na krótki spacer na Stary Rynek. Zamierzaliśmy poodwiedzać szopki w kościołach, ale był taki mróz, że żal Misia było i skończyło się na obejrzeniu szopki w kościele garnizonowym i obejściu wokół Rynku. Klimat był rewelacyjny. Może z 10 osób spotkaliśmy w sumie na całym spacerze. Zaliczyliśmy też chwilową zgubę. O mały włos nie pożegnalibyśmy się z ulubionym Puchatkiem Mikołaja, którego tenże upłynnił gdzieś po drodze. Po truchcie z powrotem tą samą drogą udało mi się Puchatka namierzyć. Szorował nosem po bruku w otoczeniu gołębi, w okolicach ul.Św.Mikołaja… :)

W sobotę pojechaliśmy do Gniezna. Pojechaliśmy, chociaż wszystkie znaki na niebie i ziemi mówiły nam od rana (a w sumie to od nocy), że mamy nie jechać. No ale człowiek głupi, nie posłuchał… Miśkowi akurat wychodzą czwórki na dole (na górze wyszły kilka dni wcześniej), przez co pół nocy nie spał, bo go bolało. W związku z tym my też nie spaliśmy. W sobotę rano byliśmy nieprzytomni, no ale przecież jechać trzeba. W samochodzie Michu spał tylko 50 minut i nic to nie dało, bo i tak był cały czas zmęczony i marudny. Cała wizyta w Gnieźnie też się nie kleiła z powodu naszego zmęczenia i podenerwowania ogólną sytuacją, że jechaliśmy, zamiast odpocząć w domu i dać odetchnąć Miśkowi i jego zębom. I żeby jeszcze tego wszystkiego było mało… skręciłam kostkę! Schodziliśmy po schodach do samochodu, zgasło światło na klatce schodowej. Mariusz pyta, czy zapalić, ja na to, że nie, bo to już końcówka i widzę. I w tym momencie — trach! Byłam pewna, że zeszłam już z ostatniego stopnia na stały grunt, a tu się okazało, że właśnie weszłam na ostatni stopień. W związku z tym zrobiłam trochę większy krok, przez co z tego stopnia zjechałam wyginając nogę w kostce w taki sposób, że i tak jestem pełna podziwu, że jej nie złamałam. Oczywiście w rękach trzymałam Mikołaja. Człowiek to jednak ma jakiś instynkt wbudowany, bo tak go mocno trzymałam, że pewnie nie puściłabym go nawet gdyby mi tę nogę oderwało ;) Ale wracając do nogi, to ja p******ę! Ból masakryczny. Całą drogę do domu to nie wiedziałam w jakiej pozycji mam nogę trzymać, bo w każdej było źle. Potem zaczęły działać tabletki przeciwbólowe, więc trochę ulżyło. Dziś już jest w ogóle lepiej. Jeszcze trochę spuchnięta, ale prawie wcale nie boli i chodzi mi się też o wiele sprawniej. Ale generalnie jak pech, to pech… A żeby było jeszcze ciekawiej, to całą drogę z Wrocławia do Gniezna i z powrotem przejechaliśmy bez dokumentów samochodowych, bo zostawiłam je w domu w portfelu. Całe szczęście, że nie zatrzymała nas policja, bo dopiero by było…

Cóż poza tym… Miś ma już 11 zębów. Co prawda te trzy czwórki to jeszcze trudno nazwać pełnowartościowymi zębami, bo się dopiero wyżynają, ale już je trochę widać na wierzchu.

Nabiera też prędkości w raczkowaniu. Jeszcze, co prawda, jak bardzo mu się gdzieś spieszy, to przechodzi do czołgania, ale jednocześnie nie zaniedbuje tuningowania swoich czworaków :) Czasem zdarza mu się już naprawdę podkręcić prędkość i idzie jak burza :)

Powoli uczy się też budowania wieży z klocków. Jak kilka razy ja zbuduję wieżę, to potem Miś też próbuje położyć jeden klocek na drugim. Co prawda robi to jeszcze krzywo i zazwyczaj zaraz po położeniu klocek spada, ale i tak jestem z niego strasznie dumna :) Poza tym ciągle ćwiczymy kształty. Ciężko mu jeszcze zapamiętać, które to kółko, a które kwadrat, ale coraz lepiej radzi sobie z wkładaniem danego kształtu do dziurki.

W ogóle jeśli chodzi o pokazywanie czegoś naszemu dziecku, to zazwyczaj ciężko idzie. Rzadko chce się patrzeć akurat tam, gdzie chcemy. Dosłownie rzuci okiem i idzie w swoją stronę. Ma swój plan. Tak więc uczenie go, gdzie piesek ma oczko, a kotek nosek jak na razie nie przynosi efektów. Na własnym ciele też nie bardzo chce ćwiczyć. Ale liczę, że z czasem zatrybi. Tak jak z klaskaniem i machaniem ręką. Wydawało nam się, że to nie efektywne, aż któregoś dnia młody zaczaił. I teraz cały czas powtarza :)

No i gaduła robi się z dnia na dzień coraz większy. Gada śmiesznie, coraz częściej pojawia się mama i tata, jakby powoli zaczynał rozumieć, że te słowa jakiś sens mają :) Najśmieszniej jest, gdy pytam się Misia “Gdzie tata?”, a Miś czołgiem taranuje drzwi od łazienki, gdzie w jego mniemaniu powinien znajdować się Mariusz :) Skojarzył to po prostu, że rano jak go wyciągam z łóżeczka, to Mariusz jest akurat w łazience. I tak sobie zakodował, że taty to trzeba tam właśnie szukać :) Zresztą, to szukanie w łazience to niezły czad jest. Jak się człowiek zamknie w kiblu, to po chwili słychać człapanie małego i widać w wywietrzniku w drzwiach (na dole) jedno Miśkowe oko. W tym momencie rozlega się radosny pisk (że zobaczył rodzica siedzącego na klopie, podczas gdy ten w następnej chwili dostał przez to zatwardzenia ;)), po czym pojawia się w owej dziurce paluch. Potem Miś sobie siada pod drzwiami i grzecznie czeka. No i żeby wyjść z łazienki to trzeba wołać Mariusza (a Mariusz Zosię ;)), bo inaczej to się Micha staranuje.

Łazienka to jest w ogóle dla Miśka bardzo atrakcyjne miejsce. Zwłaszcza pralka. A już jak pralka jest włączona, to nie ma przebacz, trzeba przy niej posiedzieć i popilnować, czy dobrze pierze. A czasem jej nawet pomóc dusząc na guziczki. Dobrze, że mamy blokadę, bo inaczej byłoby już pewnie po pralce.

Muszę też tu napisać, że nasze dziecko (poza tym, że jest strasznym telemaniakiem), ma swój ulubiony program telewizyjny. Pomijając, że hipnotyzują go reklamy i wszelkie zwiastuny, to prawie pół godziny potrafi przesiedzieć w bezdechu oglądając na Mini-Mini “Niedźwiedzia w dużym niebieskim domu”. Muszę przyznać, że nam też się ten program podoba bardzo, bo mądry jest i miły. Niedźwiedź duże wrażenie robi na Miśku. Zwłaszcza na początku jak obwąchuje telewizor :) W ogóle głos Niedźwiedzia jest bardzo ciepły i też przykuwa uwagę małego Misia. A największą radość wzbudza wtedy, gdy śpiewa piosenkę szukając Zjawy i gdy na końcu rozmawia i śpiewa z Luną. Wtedy trzeba Misiowi przypominać, żeby oddychał ;) Śmieszny ten nasz Misiek :)

Do ogólnych śmieszności to muszę tu dorzucić, że Miś się nauczył uciekać jak się go goni :) Ciągle może się w to bawić, ku jego ogromnej frajdzie, a moim poobijanym kolanom. A najśmieszniejsze jest to, że nawet jak człowiek obok niego tak zwyczajnie przechodzi, to Misiek zaczyna sapać jak rasowy maratończyk kilka metrów przed metą i czołga się gdzie popadnie :)

No i jeszcze co do Miśka, to uwielbia leżeć w naszej pościeli na łóżku. Jak tylko ma okazję, to chce, żeby go tam położyć i wtedy się w nią wtula, rzuca się na nią, kula się i ma przy tym szaloną radochę. My też :)

A! I znowu klawiatura wróciła do łask. Od kilkunastu dni Miś ciągle “programuje” :) Nawet w nocy, gdy się budził z powodu zębów, to też chciał klawiaturę, kładł ją sobie na kolanach i “klepał” jak rasowy programista. I nie pomogło nawet jak Mariusz przyszedł i powiedział: “Chodź, Mikołaj, pomogę Ci z tym kodem, to szybciej skończysz”. Miś nie chciał oddać klawiatury i pójść spać. Ech… to już chyba taka genetyka… :)

Dobra, powoli kończę, bo nie wiem, kto ten wpis przeczyta. Taaaki długi wyszedł…

Jeszcze tylko na koniec krótka notka o tym, że zmarł Maciej Kuroń. Koleś był niesamowity. I taki świetny kucharz! Bardzo dużo gotowałam z jego przepisów i są to chyba jedyne przepisy, z których potrawy zawsze wychodzą od początku do końca tak, jak trzeba. I rady, które można znaleźć na jego stronie, czy w jego książkach — zawsze trafione i na wagę złota. Żal strasznie człowieka. Tak młodo zmarł… Szkoda :(

W związku z tym, że wszyscy robią zakupy, my też dziś na trochę ruszyliśmy w teren. Udało nam się cudem trafić wreszcie do Factory Outlet. Kawał drogi to od nas, ale jestem usatysfakcjonowana — za niewiele ponad 50 zł kupiliśmy w 5–10-15 trzy pary spodni i bluzę dla Miśka. Do tego też mniej więcej za tyle w Coccodrillo udało nam się znaleźć bluzę i dwie pary body. Wypas :) Na zakupy Miśkowe trzeba będzie właśnie tam jeździć.
No i dla siebie kupiłam też śliczne majtki z Intimissimi, za niecałe 10 zł sztuka.

Po południu — z racji dzisiejszego starzenia się Mariusza — pojechaliśmy do Arkad na urodzinowy obiad. No i kicha. Poszliśmy do Sphinxa i okazało się, że to błąd był. Żarcie okropne po prostu. Szarma — niewielka ilość mięsa, wielka ilość twardych jak kamień frytek i dwie zwiędnięte surówki. Żenua. Trzeba było jednak pojechać na lasagne do Agawy.

W Traffic Club udało mi się dostać “Małomównego i rodzinę” M.Musierowicz. Jak skończymy czytać “Ferdynanda Wspaniałego”, to Małomówny pójdzie w następnej kolejce do wieczornego czytania Miśkowi przed spaniem. Tak sobie ostatnio przypomniałam o Musierowiczowej. Dostałam na Mikołajki od Mariusza nową książkę — “Sprężynę”. Śliczna jest. Przynajmniej mnie bardzo poruszyła. Zwłaszcza wątek dotyczący starości Ignacego. Może kiedyś napiszę coś więcej odnośnie moich przemyśleń związanych z tą książką.
W każdym bądź razie postanowiłam, że teraz będę zbierać od początku wszystkie części Jeżycjady. To takie dobre książki.

Misiek raczkuje :) Od środy, 17 grudnia. Nareszcie się doczekaliśmy :) To dobrze, bo jest szansa na to, że się trochę poprostuje. To bardzo niedobrze, gdy dziecko omija etap raczkowania. Ma to wpływ na całą sylwetkę, na rozwój mięśni ramion, klatki piersiowej, na kręgosłup. Mam nadzieję, że Miś trochę poraczkuje, a nie od razu zabierze się do stawania.
Poza tym coraz ciężej ćwiczy nam się Vojtę. Masakra generalnie. Mały się wygina, ma tyle siły, że nie daję rady go utrzymać. Coś czuję, że jeszcze trochę i zostaną nam tylko Bobathy.

Kupiliśmy kilka dni temu Miśkowi w Lidlu taki namiocik z piłeczkami (250 piłeczek, namiocik w stylu namiotu fotograficznego bezcieniowego, ale nie biały, tylko kolorowy). Stoi to teraz w małym pokoju, zajmuje połowę metrażu, ale Miśkowi się chyba podoba :) Co prawda najbardziej lubi tam siedzieć ze mną (jak jest sam, to się szybko nudzi), ale widzę, że się do tych piłeczek bardziej przekonał niż do tych w basenie w naszym blokowym pokoju zabaw. Bo mamy w naszej klatce schodowej taki wypaśny pokój zabaw dla dzieciaków — z labiryntem typu małpi gaj i z basenem z piłeczkami. Ogólnie to jest za darmo, dla mieszkańców, każdy ma do tego klucz. Gdy poszłam tam z Michem jakiś czas temu, żeby pobawić się z nim w piłeczkach, to nie był tym zbyt zachwycony. Leżał i nie wiedział o co chodzi. Może jak się oswoi w domu w mniejszej ilości, to i tam mu się w końcu spodoba?

Tydzień temu w piątek byliśmy u pani psycholog po opinię. Wynik jest dobry, nie trzeba chodzić na żadną terapię. Psychicznie Miś rozwija się prawidłowo, mamy się zgłosić tylko wówczas, jeśli będzie nas coś niepokoiło. A póki co, nie ma żadnych wskazań, żeby się z panią psycholog jeszcze kiedyś spotykać. To dobrze :)

W środę piekliśmy pierniki. Masa roboty przy tym, sama to raczej nie dałabym rady. Ale na szczęście mam kochanego męża, który ugniótł ciasto. A powiem Wam, że to nie lada wyczyn. Ci, co robili pierniki, wiedzą, o czym mówię. A ci, co nie robili nigdy, niech uwierzą, że wyrobienie ciasta piernikowego (przynajmniej tego z głuchowskiego przepisu) jest sto razy cięższe od wyrobienia ciasta drożdżowego (które też czeka na ręce Mariusza, bo w środę piec będziemy makowca ;)) W każdym razie pierniki upieczone, polukrowane i schowane do pudła (bo mogłyby przypadkiem nie doczekać Świąt) :) Nic tylko Święta wyprawiać :)

Wigilię tego roku też spędzamy w domu u siebie. Bardzo jesteśmy z tego zadowoleni. Podobało nam się takie świętowanie w ubiegłym roku. W pierwsze święto pojedziemy z odwiedzinami do Głuchowa, a w następny weekend do Gniezna. Sylwestra spędzimy w domu. Mam tylko nadzieję, że Miś prześpi noc bez przeszkód, że nie obudzą go żadne petardy.

Tyle na dziś. Nie wiem, czy jeszcze zdążę coś dopisać przed Świętami. Jeśli nie, to zawczasu składam Wam, Kochani, serdeczne życzenia bożonarodzeniowe. Życzę Wam, aby były to pełne miłości, pokoju i rodzinnej atmosfery dni. Żeby się spełniły wszystkie dobre życzenia i aby na Waszych drogach nigdy nie zabrakło dobrych ludzi. Tego Wam życzę. Niech się Wam spełni :)

Obchody tego święta zaczęliśmy w sobotę w Gnieźnie. Oczywiście był tort, pyszny obiad, szampan i prezenty. Nasze dziecko dostało swoją pierwszą brykę (nie licząc wózka). Aż strach pomyśleć, co mu trzeba będzie kupić za rok… Może samolot?

W niedzielę świętowaliśmy razem z rodziną w Głuchowie. Tutaj też był pyszny obiadek, kolejny tort i kolejne prezenty :) Część prezentów przyjechała aż ze Szczecina od Tosi i jej rodziców.

No ale oczywiście główne uroczystości były, rzecz jasna, wczoraj, w samym dniu urodzin. Nie mogło zabraknąć oczywiście tortu. Poza tym wspólnymi siłami wystroiliśmy z Mariuszem pokój (kicz serpentyn i baloników jest wielki ;)) Przy tej okazji zrobiliśmy też kilka zdjęć. No i w końcu mamy jedną fotę wspólną — całą rodzinką ;) Oczywiście jest równie kiczowata jak wystrój pokoju, ale czyż nie o to chodziło? ;)

Co przyniósł nam ten rok? Całą gamę przeżyć i emocji. Różnych, najróżniejszych… Począwszy od wzruszeń i szczęścia podczas narodzin, przez obawy i strach, czy podołamy, czy potrafimy dać bezpieczny i ciepły dom takiemu maluchowi, aż po radość, nawet trudno określić, z jakich konkretnie powodów — chyba po prostu radość z bycia razem, z tworzenia rodziny.

Nie da się ukryć — rok temu wszystko się zmieniło i dalej się będzie zmieniać. Dużo spraw trzeba było przewartościować, z wielu zrezygnować, innych się nauczyć, a jeszcze innych oduczyć. Wszystko to dla jednego małego Człowieczka, zwanego Mikołajem, którego z całą pewnością kochamy całym sercem.

A co do samego Misia, to gdy patrzę na jego zdjęcia sprzed roku, to nie mogę wyjść z podziwu, jak bardzo się zmienił, jak urósł (choć to przecież naturalne jest). Jaki się “dorosły” zrobił :)

Zresztą, sami zobaczcie:
Mikołaj sprzed roku:

I Mikołaj dziś:

Co umie na tym etapie? Z podstawowych rzeczy, to siadać, wspinać się na kolana, wchodzić na czworaki i pełzać z prędkością co najmniej dwóch machów ;) Świetnie sobie radzi z pływaniem, dużo gada, lubi jeść, uwielbia się przytulać. Polubił ostatnio zabawy z pluszakami, głównie polegające na tym, że je gryzie :) Ale to tak z radości i miłości. Bo gdy się do mnie przytula, to też mnie podgryza. To chyba jakiś odpowiednik buziaków. Przynajmniej tak to sobie tłumaczę ;)

Nabywa coraz lepszej sprawności manualnych. W zabawki z przyciskami już nie wali całą pięścią gdzie popadnie, ale ślicznie przyciska je kciukiem lub palcem wskazującym. Rozumie proste polecenia: “daj, weź, chodź tu, nie wolno”… Zaczepia ludzi i prowokuje ich do zabawy lub rozmowy. Najczęściej są to ludzie obcy, np w banku lub na poczcie ;)

I chodzi swoimi drogami. Taki z niego mały indywidualista :)

Ogólnie rzecz biorąc kochany jest!

Na koniec dodam, że w galerii są nowe zdjęcia “Świętomikołajowe”. I kilka zdjęć z jarmarku bożonarodzeniowego we Wrocławiu.

Mikołaj ostatnio przechodzi samego siebie. Robi tak duże postępy, że aż strach pomyśleć, co będzie dalej ;) Chyba najgorsze mamy już za sobą. Do nowych umiejętności doszło jeszcze samodzielne siadanie z pozycji na boku. Co prawda jeszcze musi poćwiczyć, ale idzie mu coraz lepiej. Sam doszedł do tego, że potrafi siadać. No bo my, ciągle gonieni przez rehabilitantów za to, że dziecka się nie sadza, tylko czeka aż samo usiądzie, staraliśmy się, by zrobił to właśnie samodzielnie.

U dr Kwapisz było tym razem bardzie pozytywnie niż negatywnie. Oczywiście asymetria jest nadal widoczna, ale w tej chwili nie jest to już największy problem, z którym należy walczyć. Obecnie skupiamy się w terapii na budowaniu odruchów obronnych. Związane jest to właśnie z siadaniem — Miś obroni się rączkami przed upadkiem w bok, ale jak spada do tyłu to się bronić nie potrafi. A to grozi rozbiciem głowy. Poza tym dalej ciągniemy Vojtę i Bobathy. I od stycznia ponownie uderzamy na terapię czaszkowo-krzyżową. Choć ja ciągle kiepsko to widzę. Misiek nie jest zbyt szczęśliwy jak ma leżeć na plecach na siłę 45 minut. Spina się wtedy bardzo, co trochę zaprzecza terapii, która ma rozluźniać. No ale zobaczymy. Jak się nie da, to trudno. Osobiście nie jestem przekonana do tej metody, ale wiadomo przecież, że człowiek dla dobra dzieciaka próbuje wszystkiego, o teoretycznie może pomóc.

Kolejną rzeczą, którą ćwiczy ostatnio nasze dziecko jest “pa-pa” :) Po dłuuuugich ćwiczeniach wreszcie w ubiegły czwartek udało mu się! :) Oczywiście, to nie do mnie machał, tylko do Mariusza. Widocznie stwierdził, że skoro mama cały czas mu macha ręką, to umie, a tata może nie umie, więc go trzeba nauczyć. Od czasu do czasu więc macha, ale zazwyczaj jak mu się przypomni, że potrafi, albo jak mu się zachce. Większą radochę, póki co, sprawia mu klaskanie, które wykonuje na lewo i prawo. No i trzeba przyznać, że dzięki temu coraz lepiej mu idzie. :) Zuch chłopak!

Następną nowością jest zabawa z klockami i żyrafą. Jakiś czas temu zaczęłam z Misiem ćwiczyć wrzucanie klocków do środka takiej plastikowej żyrafy z fisher price. Nie jest to proste, bo trzeba rączkę dość wysoko podnieść, przy okazji nie wypuszczając z niej klocka, a potem jeszcze (jak się te dwie poprzednie czynności udają) trafić klockiem w dziurę niewiele tylko większą od klocka. No i w niedzielę (16.11) dziecku się to wszystko samodzielnie udało! Byłam z niego bardzo dumna! Zresztą, cały czas jestem :)

Apogeum nadeszło w niedzielę wieczorem, gdy Miś podczas kąpieli podciągnął się za uchwyty od wanny i stanął na klęczkach. A my, durni, nie wiedzieliśmy co zrobić — łapać, kłaść na brzuchu czy patrzeć co się będzie działo. Pozwoliliśmy mu jeszcze chwilę postać (a raczej poklęczeć) ku jego wielkiej radości, po czym sam doszedł do wniosku, że czas wracać na brzuch. Niemożliwe jest to dziecko ostatnimi czasy!

Do tego wszystkiego oczywiście cały czas ćwiczy stawanie na czworakach i kołysanie się na nich w przód i w tył. Idzie mu to coraz lepiej. Pewnie jeszcze z dwa tygodnie i ruszy raczkowanie :)

A dzisiaj ruszamy do dermatologa, bo coś się Miśkowi wysypka na tyłku utrzymuje od dłuższego czasu. Kremy zapisywane przez pediatrę niewiele dają. Może dermatolog coś poradzi?

W niedzielę mieliśmy świetne przedpołudnie. Chcieliśmy pójść na basen, ale po wejściu do aquaparku okazało się, że kolejka jest gigantyczna, więc zrezygnowaliśmy. W zamian za to (pomysł mojego kochanego małżonka) pojechaliśmy na Stare Miasto na spacerek. Szwędaliśmy się przez dwie godziny, mimo że czasem siąpił deszcz. Misiek się zdrzemnął, a ja zrobiłam kilka zdjęć. I odkryłam świetną klatkę schodową w starej kamienicy. Niestety, bez statywu było ciężko zrobić ostre zdjęcie :(
Już dawno nie mieliśmy takie szwędackiej niedzieli.

Zdjęcie poniżej i zdjęcie na górze strony to dowody naszej łazęgi :)

Cóż poza tym? Planujemy Misiowy roczek. Podzielimy go między Głuchowo i Gniezno. Będą dwa torty :) Już jeden prezent kupiliśmy — klocki duże. Nawet wczoraj je wypróbowaliśmy z Mariuszem jak Michu spał :)

Tyle nowości. I tak dużo :) Jak tak dalej pójdzie, to będę codziennie musiała robić wpis, żeby wszystkie osiągnięcia Miśka upamiętniać :)

Mamy zdjęcia ze ślubu. A raczej ślubochrzcin :) Dotarły do nas w czwartek — bardzo wyczekiwane. I są świetne. Warto było :)

Oczywiście, po umieszczeniu ich w naszej galerii (oczywiście to nie wszystkie, które mamy) oglądalność wzrosła przez trzy dni do prawie 100 wejść na stronę, więc wnioskuję, że większość z Was już je obejrzała. Ale w razie gdyby ktoś jakimś cudem ich nie widział, to tu jest link. Miłego oglądania.

Autorem zdjęć jest Iza Zdziebko. Prowadzi Pracownię Wspomnień. Jeśli ktoś będzie poszukiwał fotografa na ślub, to gorąco polecam. Dziewczyny (Iza oraz jej asystentka Iwona) są świetne — dobrze się z nimi współpracuje, generalnie w czasie uroczystości w ogóle nie “rzucały” nam się w oczy. Do tego bardzo kontaktowe i z poczuciem humoru. No, ale przede wszystkim, to zdjęcia robią dobre :)

Co do Miśka, to ciągle nabiera prędkości w pełzaniu. Myślę, że trzeba mu urządzić jakieś wyścigi z innymi pełzakami ;) Ma spore szanse na wygraną.
Zaczął się też wyżej podpierać na dłoni, gdy leży na boku. Jeszcze chwila i siądzie.
W piątek byłam z Miśkiem po raz drugi na zajęciach pływania dla niemowląt. Zapisaliśmy się do Fariaszki, zajęcia odbywają się w Pulsantisie. Bardzo nam się — Miśkowi i mnie — tam podoba. To znaczy, basen do cudów nie należy (jest raczej ruderowaty, choć czysty, na szczęście), ale te zajęcia to kapitalna sprawa. Już dwa razy nurkowaliśmy :) Misiek jest po prostu szalenie szczęśliwy w czasie zabaw w wodzie, świetnie sobie radzi, widać, że sprawia mu to ogromną przyjemność. Przyznać trzeba, że nasza w tym zasługa, bo przecież oswajamy go z wodą od dawna i bardzo polubił chlapanie :)

No i do sukcesów ostatnich dni dodać należy, że Miś się rozgadał. Ale nie tak, jak do tej pory. Miś zaczął świadomie powtarzać po nas. Na razie ćwiczy “ma-ma”. Nie łudzę się, że wie, co mówi. Ale świetnie to wygląda, gdy zaczyna się do niego mówić “ma-ma”, a on najpierw układa buzię w ciup, następnie powtarza po cichu, a potem na całe gardło, ku naszej uciesze :) Najczęściej wychodzi mu, tak jak powinno, a czasem “amam”, “mamam”, “aaammm”, “mam”, “mamama” :) Najlepsze jest to, że Miś mówi “mama” także wtedy, gdy podpowiada mu się “ta-ta” :) Ku mojej diablej radości i ku małemu załamaniu Mariusza ;)

Weekend spędziliśmy w Gnieźnie, bo w sobotę zaczęłam zajęcia na Uczelni. Miś świetnie się sprawował. Nie robił problemów ze spaniem w nowym miejscu, zasypiał samodzielnie i grzecznie jak w domu. Zuch chłopak! :)

Kończę na dziś. Pozdrowienia dla Was wszystkich — wytrwałych Czytelników :)

W sumie to nie za wiele. Szykujemy się na długi weekend. A raczej do wyjazdu długoweekendowego do Szczecina. Mam nadzieję, że pogoda dopisze, bo liczymy, że uda się wyskoczyć któregoś dnia nad morze.

Poza tym od przyszłego poniedziałku czeka mnie druga część praktyk hospitacyjnych w szkole w Głuchowie. Cieszę się, że już będę miała to z głowy, bo to naprawdę bez sensu, że każą nam zrobić aż 50 godzin. Nie wiem, kto układa plan praktyk, ale chyba ktoś bez głowy. Po co 50 godzin (zegarowych, żeby było śmieszniej) hospitacji? Na dziennych chyba mają mniej. Zresztą, co tu dużo mówić, pomysły dziekańskie najczęściej pozostawiają wiele do życzenia. Ale walka z systemem rzadko przynosi jakieś rezultaty.

W niedzielę byliśmy w Gnieźnie. Rodzice Mariusza bardzo ucieszyli się z odwiedzin wnuka. Zabrali go nawet na długi spacer, dzięki czemu mieliśmy chwilę wytchnienia :)

Tydzień temu zaszczepiliśmy Miśka. Zostało nam jeszcze tylko jedno podanie prevenaru za miesiąc i potem chyba dopiero około 13–14 miesiąca. To dobrze, bo kupę forsy kosztowały już nas te szczepionki. Lepiej by było, gdyby zamiast dawać becikowe przeznaczyli tę kasę na lepsze szczepionki. I w ogóle gdyby poszerzyli listę obowiązkowych refundowanych szczepień. To, co oferuje służba zdrowia obecnie, jest po prostu śmieszne. Zresztą ostatnio znowu się odbiliśmy od okienka rejestracji, jeśli chodzi o świadczenia NFZ. Raz chciałam się zapisać do lekarza rodzinnego, to się dowiedziałam, że na najbliższe kilka dni nie ma wolnych miejsc. “No chyba, że ma pani gorączkę, to wtedy jutro w południe możemy panią przyjąć”. Wypas. Skończyło się na prywatnym Dolmedzie tego samego dnia, trzy godziny po telefonie do rejestracji. A drugi raz to była próba zapisania się do ginekologa. “Od piątku będziemy zapisywać na terminy w maju”. Jeszcze większy wypas. Gdyby się coś pilnego działo, to do maja człowiek mógłby zdechnąć przypadkiem. Ale co tam.
Dobrze, że przynajmniej z Miśkiem mamy na razie spokój z lekarzami. Aż dziwnie się z tym czuję ;)

Z Miśka coraz większa gaduła się robi. To dobrze :) W ogóle to w ubiegłym tygodniu dostał super prezent od Fingo (firma Mariusza) — krzesełko do karmienia. Bardzo fajne — z regulacją wysokości i oparcia, z pasami bezpieczeństwa, wyścielone ceratą, coby się tapicerka dała łatwo oczyścić… Naprawdę super! Teraz nasz Prezes ma swój prawdziwy własny fotel ;)

No i tyle na razie. Coś tam pewnie napiszę dopiero za dwa tygodnie, jak wrócę z praktyk, bo wcześniej nie będę miała dostępu do Internetu. Trzymajcie się się cieplutko i miłego weekendu! No i jak zawsze, zapraszamy do obejrzenia nowych zdjęć w galerii. A tu jeszcze najnowsze zdjęcia ze spacerku po wykopaliskach w centrum Wrocławia.

W ogóle to ciągle nie możemy się z Mariuszem nadziwić jakiego fajnego Miśka mamy w domu :) Bo grzeczny jest i uśmiechnięty :) A najfajniejszy widok przedstawia sobą rano, gdy po przebudzeniu woła nas tym swoim “Yyyyyy”. Zaglądamy wtedy do łóżeczka a tam Misiek leży z rozwichrzonymi włosami (bo sobie w nich ciągle grzebie), przeciąga się i śmieje całą gębą (całą zaspaną gębą, trzeba dodać) :) Świetny jest :)

Ubiegły weekend znowu mieliśmy w siodle. Nie miałam co prawda zajęć, ale odprowadzaliśmy Maciejowi samochód. No i jechaliśmy do Gniezna na urodziny mamy Mariusza. Zmęczyła nas ta wyprawa niesłychanie — zwłaszcza Miśka, któremu się nocne spanie przez to rozregulowało — ale na szczęście po dwóch dniach w domu wrócił do normy. Jakoś ciężko znosi spanie w innym miejscu, wierci się często. My wtedy nie możemy przez to spać, bo nas budzi. I wtedy my się wiercimy i budzimy jego. I tak w kółko. Chyba ze trzy czy cztery razy wstawałam wtedy w nocy do karmienia. A już od tygodnia Misiek jadł w nocy tylko raz. No, ale uregulował się z powrotem i znowu tylko jedno karmienie mamy. Zresztą, nawet gdybym nie musiała wstawać do niego w nocy już wcale, to i tak sie budzę około 3–4, bo pokarmu już mam za dużo i cycki mnie bolą niesłychanie. Jak dobrze, że ktoś wymyślił laktator!

Od tygodnia jeździmy nowym autkiem. Jest super! Na początku miałam strasznego stresa, żeby usiąść za kierownicą, bo to taka kobyła wielka, ale w niedzielę prowadziłam całą drogę z Poznania do domu i już się nie boję. Jednak szybko udało się przyzwyczaić. Choć muszę jeszcze popracować nad pedałami ;) No bo bardzo leciutko chodzą, a ja przyzwyczaiłam się, że trzeba jednak trochę przycisnąć. Ale spoko — tak samo było, gdy przestawiałam się z uno na punto — to dopiero był skok jakościowy! I dałam radę. Teraz też dam.
Co do samego autka, to ma mnóstwo bajerów, które jeszcze nie do końca potrafimy obsługiwać. Mnie się najbardziej podobają takie dwa lustereczka z lampką, hehehe. No i schowek na okulary, chociaż moje się tam nie mieszczą, bo za duże. Nie no żartuję — nie tylko to mi się podoba. Autem się ogólnie świetnie jeździ. Jest o wiele mocniejsze od poprzedniego, no i jest duuuża różnica przy wyprzedzaniu. Udał nam sie zakup :)

Mariusza od dwóch dni rozbiera przeziębienie. Z nosa mu cieknie i kicha straszliwie. Oby tylko się Misiek nie zaraził, bo w przyszłym tygodniu idziemy do szczepienia i szkoda by było, żeby je przekładać.

Zastanawiam się ostatnio nad jednym — czy Mikołaj jest taki “żelazny”, czy też po prostu te wszystkie gadania na temat diety kobiety karmiącej są nieco (?) przesadzone. Pewnie, że dzieciaki miewają alergie pokarmowe itd., ale tak naprawdę ile dzieci jest uczulonych? Wiem, że alergia może się ujawnić w każdej chwili, ale… Ja ostatnio naprawdę nie za bardzo uważam na to, co jem. Wiadomo, że nie obżeram się “nowościami” na potęgę, ale jakoś nie zastanawiam się jakoś specjalnie nad tym, co w jakiej kolejności wprowadzać. I póki co Misiek nie ma alergii. Przyznam się, że jem nawet cytrusy, piję sok pomarańczowy (czasem nawet świeżo wyciskany) i nic się nie dzieje. Jakieś dwa tygodnie temu nagotowałam grochówki i też było ok. Stwierdziliśmy z Mariuszem, że jak mały przeżyje grochówę, to przeżyje wszystko ;) No i nawet go nie wzdęło. Trochę więcej puszczał pryków i na tym się skończyło. Jeśli chodzi o produkty mleczne, to też jem normalnie, tak jak w ciąży i przed ciążą. No i nic. Czasem się zastanawiamy z Mariuszem, czy to normalne, bo tyle się nasłuchaliśmy na temat diety, że aż głupio, że Misiek bez alergii. Oczywiście, nie można wykluczyć, że jej kiedyś nie dostanie, ale póki co zdrów jak ryba, a i ja nie narzekam, bo wreszcie jem sensowne rzeczy (na kurczaka to już prawie patrzeć nie mogę). No i jeśli chodzi o ulewanie, to też widać, że moja dieta nie za wiele ma z tym wspólnego — ostatnio prawie wcale nie ulewa. Czasem mu sie zdarzy, jak jest przejedzony, albo zmęczony, albo czymś się zestresuje. No i tyle.

Kupiliśmy Miśkowi kurteczkę wiosenną. Bo w misiu ze Szczecina to już się nie mieści, a w kombinezonach zimowych to mu już było za gorąco (chociaż podobno ma przyjść ochłodzenie, więc trzeba je będzie przeprosić i znowu ubierać). Kurteczka jest granatowa, z podpinką. Mariusz wybierał. I do tego jest czapa wiosenna. Do kompletu udało się dostać. Ja choruję jeszcze na taki bezrękawnik z bluzą, Ale to może w okolicach kwietnia kupię, jak już będzie na tyle ciepło, żeby mógł nosić. No bo nie wiem, w jakim rozmiarze. Chociaż pewnie tę wiosnę przepyka w 68. Swoją drogą, w ubiegłym tygodniu byłam z małym na kontroli u pediatry. Ważyła go i wyszło 6650g. Grubas mały :) No i jeszcze do chirurga dziecięcego mamy sie zgłosić, bo mu podobno jąderko jedno “ucieka”. Już nas umówiłam — na 9 kwietnia. To są dopiero terminy!

Zdjęć nowych nie mamy na razie. Tylko te z ubiegłego tygodnia (hehehe, pomyślałby ktoś, że one stare). Możecie je obejrzeć tutaj. Teraz będę polować z aparatem na Miśka jak sie paluszkami bawi :)

A! I jeszcze małą informacja — 23 sierpnia będziemy brać ślub i chrzcić Miśka. Mojej mamie udało się załatwić salę w Głuchowie w celu pożarcia obiadku weselnego (wesela jako takiego nie robimy — tylko obiad i deserek dla rodziny). Ślub też będzie prawdopodobnie w Głuchowie. Piszę prawdopodobnie, bo jeszcze nie byliśmy u księdza i nie wiemy do końca, czy nie ma tego dnia już zajętego terminu. Ale jesteśmy dobrej myśli. Poza tym, w razie czego jest jeszcze Kościan i Czempiń — wszystko nam jedno gdzie to będzie. Tak więc my już nie będziemy grzesznym konkubinatem, a Misiek nie będzie poganinem :)

Dobra. Tyle na dziś. Do poczytania kiedyś tam.

Nie, to jednak jeszcze nie koniec! W tym miejscy przyszedł czas na gratulacje dla Izy W. I dla jej Małżonka. Bo urodziło im się drugie dzieciątko — mała Milenka! :) Tak więc gratulujemy serdecznie i życzymy, by dzieciątko było zdrowe i aby było źródłem nieustannej radości dla swoich rodziców. No a Przemkowi gratulujemy siostrzyczki! :)

Ze spaniem u Miśka też coraz lepiej — coraz bardziej wydłuża sobie okresy snu, w tej chwili wstaję do niego tak z dwa razy w nocy, mam nadzieję, że niedługo jeszcze bardziej sobie wydłuży i da mi pospać więcej. Ale i tak nie narzekam. Gdy się go położy wieczorem po kąpaniu, to mamy z Mariuszem nawet sporo wolnego czasu żeby książkę poczytać. A to nowość :)

Tydzień temu odwiedziły nas dwie “ciotki” z Poznania — Dominika i Olga. To było ich pierwsze spotkanie z Mikołajem, chyba wywarli na sobie pozytywne wrażenie. Tylko będę musiała bardziej przyłożyć się do savoire vivre Miśka, bo kto to widział, żeby prawie całą wizytę gości przespać ;) A gdy nie spał, to dziczył z dziewczynami na kanapie — zresztą, sami zobaczcie, jaki z niego playboy się zrobił…

W ubiegły weekend, ponieważ miałam zjazd tydzień po tygodniu i nie zdążyłam ściągnąć wystarczającej ilości pokarmu, pojechaliśmy całą trójką do Gniezna. Dotarliśmy tam w piątek, w sobotę rano dotarłam na zajęcia, a dwa miśki siedziały u teściów. Wróciliśmy z Gniezna w niedzielę w południe. Mikołaj bardzo dobrze się sprawował. Podobało mu się, że tyle osób się nim zajmuje i nosi go na rękach. Lubi być w centrum uwagi całej rodziny :) Poza tym muszę powiedzieć, że udało mu się przespać całą drogę powrotną — pierwszy raz coś takiego miało miejsce i nie powiem, bardzo nam się podobało :)
Teraz już zawsze miśki będą jeździć ze mną, gdy będę miała zajęcia, bo Mikołaj coraz gorzej znosił moją nieobecność. Tydzień temu Mariusz miał, biedny, niezłą jazdę, bo Misiek nie chciał pić z flaszki, do tego strasznie płakał. Zresztą, sama widziałam jak się żalił zaraz po moim powrocie — aż mi się samej smutno zrobiło, że mu taką wodę z mózgu robię i co dwa tygodnie od cycka odstawiam. No i okazało się, że rzeczywiście, gdy chłopaki jada ze mną, to jest lepiej — Mikołaj pewniej się czuje, zresztą nie ma mnie tylko kilka godzin, więc daje radę.

Dodać muszę, że teraz to już w ogóle będzie nam się super jeździło, bo prawdopodobnie jutro lub dzisiaj odbieramy nowy samochód :) Zdecydowaliśmy się na Kia Cee’d SW. Możecie sobie ją tu obejrzeć. Już się nie mogę doczekać. Bardzo się cieszymy z tego autka :) Trzeba się tylko będzie przestawić na większy rozmiar, ale mam nadzieję, że szybko nam się to uda.

Dobra, wystarczy na razie. Nie będę Was przemęczać zbyt wielką ilością tekstu. Do następnego razu :)

Tak, już prawie osiem tygodni Misiek jest z nami. Stary byk z niego ;) A jaki duży! W ubiegłym tygodniu byliśmy u lekarza, bo trzeba było synka zaszczepić. Ważył wtedy 5780g. Kawał klocka. Poza tym na szczęście zdrów jak ryba. Szczepienie przeszedł dobrze, jeśli chodzi o jakieś skutki uboczne. Bo jeśli chodzi o samo ukłucie, to żalił się strasznie. Dobrze, że mieliśmy szczepionkę 6w1, bo nie wyobrażam sobie jakby go mieli kłuć trzy razy. A pojutrze jesteśmy zapisami do pani doktor na szczepienie przeciwko rotawirusom. Ale to jest podawane doustnie na szczęście.

Półtora tygodnia temu zafundowaliśmy Mikołajowi objazdówkę — Głuchowo — Gniezno. Nie do końca był to udany pomysł, bo tłumy ludzi i hałas temu towarzyszący bardzo Miśka męczą. Do tego dwa zupełnie nowe miejsca noclegowe to też przeżycie. Ale jakoś to przetrwał i o dziwo nie pochorował nam się, czego obawialiśmy się najbardziej. W każdym razie w najbliższej przyszłości zamieramy oszczędzić mu takich stresów, w miarę możliwości oczywiście, bo nie wszystko da sie zaplanować.

Zarówno w Głuchowie jak i w Gnieźnie Misiek wzbudzał ogólny zachwyt i radość. Babcia (moja, bo Miśka prababcia) opowiadała wszystkim, że się mały do niej uśmiechnął na powitanie. Nie dało się jej wytłumaczyć, że Mikołaj wtedy jeszcze nie za bardzo śmiał się świadomie. Chociaż zresztą kto wie… Może tak mu się prababcia spodobała, że postanowił ją obdarować takim słodkim chichotem… :) Teraz z dnia na dzień obserwujemy jak się Misiek rozwija pod kątem społecznych uśmiechów — no i można je otrzymać gdy się go łaskocze pod brodą, po brzuchu, gdy się do niego gada jak leży na przewijaku i gdy się do niego długo śmieje :) A wygląda wtedy mniej-więcej tak:

W Głuchowie odwiedziliśmy Agę w jej nowym mieszkanku. Bardzo fajnie się tam urządziła. No a poza tym udało nam się załapać na kawałek imprezy, bo Justyna tego dnia obroniła pracę doktorską i świętowała z rodzinką właśnie u Agi.

W Gnieźnie Misiek też bardzo ładnie się zachowywał. Grzeczne dziecko mamy :) Zresztą, sami zobaczcie, jak mu tam było dobrze:

Nareszcie nasz synek zaczyna wydłużać czas swojego snu, Jest to radość zwłaszcza w nocy, bo zdarza mu się czasem nawet pospać ciągiem 4h. Ale to akurat rzadkość, póki co — najczęściej śpi około 3h. To dla mnie ulga, bo myślałam czasem, że się wykończę budząc się co 1,5 godziny. Zresztą, Misiek nie tylko dłużej śpi ale i więcej je. Niedługo nie zdążę ściągać takiej ilości mleka żeby wystarczyło mu podczas moich wyjazdów na Uczelnię.

Mimo że dziecię zaczyna normować swój rozkład dnia nie znaczy to wcale, że mamy z Mariuszem masę wolnego czasu i jesteśmy wyspani. Ale na pewno jest już o wiele, wiele lepiej niż kilka tygodni temu. Udaje nam się już coś obejrzeć wieczorem, ostatnio nawet obejrzeliśmy cały trzeci sezon Przyjaciół. A to już sukces.

Postanowiliśmy z Mariuszem zrobić porządek w swoich fotkach, jakoś je skatalogować. Mamy tego całą masę, a do tego wielki w nich burdel. Mam nadzieję, że się uda. Ostatnio wrzuciłam do galerii panoramki z Bieszczad. Stare są, chyba sprzed trzech lat, ale nigdy nie chciało mi się ich posklejać. Wreszcie się za to zabrałam i efekt jest niczego sobie :) Możecie sobie obejrzeć tutaj.

Jutro Mariusz bierze urlop bo idziemy z małym do gastroenterologa. Zobaczymy co nam powie. Mam nadzieję, że wszystko będzie ok, bo Misiek ostatnio coraz mniej ulewa a i charczeć zdarza mu się bardzo, bardzo rzadko. Chyba mu zaczyna układ pokarmowy dojrzewać :)

No i tyle na razie. Jak zwykle zachęcam do zaglądania do naszej galerii.