Cóż.. Mama nie ma dziś prezentu imieninowego w postaci wnuka. Ale mam nadzieję, że będzie go miała jutro. Dziś pani doktor zapisała mnie na kroplówkę naskurczową na jutro. Zrobili mi ekg, badania krzepliwości, no i teoretycznie mogłabym już pójść. Pytałam położnej czy mam jeść jutro śniadanie. „Pani chce jutro jeść czy rodzić?!” usłyszałam w odpowiedzi. Mam więc nie jeść śniadania, no i dzisiaj też już się nie obżerać za bardzo. Bo na porodówkę mam iść z samego rana. Co prawda może się coś poprzesuwać, ale mam nadzieję, że wszystko się uda załatwić w miarę wcześnie. No i że będzie wolna sala do porodu rodzinnego. I że urodzę naturalnie o własnych siłach. Chyba całą noc będę się w tej intencji modlić.

Myśli mi się kłębią w głowie tak, że nie mogę się skupić, co pisać najpierw. Już się nie mogę doczekać jutra. Ale też trochę się boję. I cieszę się. Boją się, że coś pójdzie nie tak, że kroplówka nie podziała… I cieszę się, że to już jutro.
Szkoda, że będzie pani Joli na dyżurze.

Był Mariusz, pojechał niedawno. Też – biedactwo moje kochane – zestresowany, Chyba bardziej, niż ja. Nie dziwię mu się.

Cały dzisiejszy dzień dłużył mi się niesłychanie. No bo rano powiedzieli, że jutro kroplówka i potem, poza kilkuminutowym ekg i ktg, nic się nie działo. Myślałam, że zwariuję. Dobrze, że chociaż Misiek przyjechał i mi te dwie godziny z nim uciekły szybciutko. Trochę za szybciutko. Ale za to do rana już jakoś przetrwam. Poczytam jeszcze, pospaceruję może. Pójdę pod prysznic. Około 10-11 spać i jakoś doczekam.