Blog Zosi

No i mały Misiek jest już z nami. Ale wszystko po kolei…

Na porodówkę poszłam około 9 rano. Stan­dar­dowo pod­łączyli mi ktg i po krót­kim czasie dostałam kroplówkę. Opiekowała się mną tego dnia pani Mariola — położna, znajoma pani Joli. Pani Jola prosiła ją, by się mną zajęła i by mi pomogła urodzić natural­nie. Kroplówka leciała o wiele szyb­ciej niż w środę — ciekawe, jakim problemem było pod­kręcić ją już wtedy…

Dziś na obchodzie lekarka prowadząca stwier­dziła, że się o mnie mar­twi, bo jej zdaniem za mało za nią chodzę, żeby się czegoś dowiedzieć. Suuuper. To znaczy, że niby co — mam okupować wej­ście do gabinetu, mimo że to i tak nic nie da? Jaki jest sens łażenia za tą kobietą, jeśli co chwilę jakiś inny lekarz czy położna cały czas mówią, że wszystko jest w porządku i że na pewno ter­min skopany. W każ­dym razie pani dok­tor powiedziała, że to usg wczoraj­sze nie jest tak do końca miarodajne. Dlaczego?

Minął jeden dzień z kroplówką, minął drugi po kroplówce i nic… Wczoraj mnie około 11 pod­łączyli, ale po prze­badaniu (jesz­cze przed kroplówką) lekarz stwier­dził, że raczej nic z tego dzisiaj nie będzie, bo nie ma żadnego roz­war­cia. Czyli kiep­sko. Bar­dzo to prze­żyłam, szczerze mówiąc. Chciało mi się płakać.

Ta noc jest kosz­marna. Druga nie­prze­spana. Chociaż w sumie na trzy godziny udało mi się zasnąć, więc i tak jest lepiej niż poprzed­niej. W radiu leci Dżem i “Wehikuł czasu”. Hmmm… ja to bym nie chciała cofać czasu. Raczej wolałabym go trochę pchnąć do przodu — np. do poniedziałku, wtorku. A naj­lepiej to o tydzień — bo mam nadzieję, że za tydzień będę już w domu.